Ανακοίνωση - κάλεσμα στην 24ωρη απεργία στην Τράπεζα Αττικής Τρίτη 29/6 για τους 2 εργαζομένους στο κατάστημα Πύργου

Την Παρασκευή 25/6 ήταν η τελευταία ημέρα λειτουργίας του καταστήματος Πύργου της Τράπεζας Αττικής, αφού η Τράπεζα είχε ανακοινώσει το κλείσιμό του μαζί με άλλα καταστήματα. Είχαν απομείνει 2 συνάδελφοι που δεν έφυγαν με εθελούσιο πρόγραμμα, η τράπεζα προχώρησε στην καταγγελία της σύμβασης του ενός ενώ τον άλλο τον έθεσε σε αναστολή σύμβασης (τα γνωστά 534). Ακολουθεί η ανακοίνωση κάλεσμα στην 24ωρη απεργία που προκηρύχθηκε από το Σύλλογο Υπαλλήλων Τράπεζας Αττικής

 Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

Τρίτη 29 Ιούνη απεργούμε. 

Συγκέντρωση στις 7 π.μ. στο κτίριο διοίκησης της Πλ. Κλαυθμώνος (ΤΣΜΕΔΕ)

Την περασμένη Πέμπτη εκτυλίχθηκε ένα ακόμα επεισόδιο στον αμείλικτο πόλεμο που έχει κηρύξει η διοίκηση της Τράπεζας ενάντια στους εργαζομένους της από την πρώτη ήδη ημέρα που ανέλαβε, πάντα στο όνομα της “εξυγίανσης” βεβαίως-βεβαίως. Στα πέντε περίπου χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από τότε εκατοντάδες συνάδελφοί μας έχουν αποχωρήσει εκόντες άκοντες ενώ όσοι κι όσες παραμείναμε είδαμε τους μισθούς μας να πετσοκόβονται, τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα να χάνονται και τις εργασιακές συνθήκες μας να επιδεινώνονται. 

Οι διοικούντες μας από την άλλη πρόσθεσαν μερικά μηδενικά ακόμα στις καταθέσεις που τηρούν σε τράπεζες του εξωτερικού, διεκπεραιώνουν κυβερνητικά και άλλα ρουσφέτια προσλαμβάνοντας αβέρτα υψηλόμισθα περιφερόμενα στελέχη από την αγορά, εκποιούν την Τράπεζα κομμάτι-κομμάτι μέσω outsourcing μοιράζοντας σε ημέτερους δουλειές εκατομμυρίων που θα μπορούσαν να γίνονται από το προσωπικό της Τράπεζας. Αν λάβουμε δε υπόψη και το γεγονός ότι οι κακουργηματικού χαρακτήρα κατηγορίες που αντιμετώπιζαν παραγράφηκαν με νομοθετική παρέμβαση, καταλαβαίνουμε ότι έχουν κάθε δικαίωμα να ατενίζουν το προσωπικό τους μέλλον με αισιοδοξία.

Δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο και για την Τράπεζα καθώς αντί για τη διάσωση τελικά επέφεραν τη διάλυσή της – η οποία για ευνόητους λόγους είθισται να αποκαλείται “μετασχηματισμός”. Όσο κι αν προσπαθούν οι συνάδελφοι του δικτύου (και ιδιαίτερα των καταστημάτων που κλείνουν) να πείσουν τους πελάτες ότι όλα βαίνουν καλώς κι απλώς πλέον η επίσκεψη σε τραπεζικό κατάστημα θα ισοδυναμεί με ταξίδι, αναπόφευκτα ακούγονται σαν την ορχήστρα του Τιτανικού. Κι επειδή ως γνωστόν οι επιτυχίες έχουν πολλούς πατεράδες ενώ οι αποτυχίες είναι ορφανές, η ευθύνη μετακυλίεται στους συνήθεις ύποπτους, τους εργαζόμενους, που “είναι υπεράριθμοι”, “δεν είναι αποδοτικοί” και δεν έχουν ενστερνιστεί τη “νέα εταιρική κουλτούρα”.

Δεν περιμέναμε βέβαια στο όνομα του "αλληλοσεβασμού" των "κοινωνικών εταίρων" η διοίκηση να σεβαστεί τις ζωές μας. Ακόμα κι εκείνοι που, στο πλαίσιο του εργοδοτικού συνδικαλιστικού ρόλου τους, είχαν κάνει σημαία παρόμοιες αυταπάτες σερβίροντάς τες άφθονα με κάθε ευκαιρία, σήμερα αναγκαστικά αλλάζουν ρότα ή τουλάχιστον έτσι παριστάνουν. 

Τις δικές μας ζωές, τις δικές μας ανάγκες δεν τις σέβονται οι διοικήσεις. Πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει "καλή διάθεση" στις σχέσεις της εργοδοσίας με τους εργαζόμενους. Ένα πράγμα υπάρχει: κέρδος γι' αυτούς, με κάθε μέσο. Και εις βάρος μας.

Εις βάρος των εργαζομένων που κάθε μέρα διασφαλίζουμε τη λειτουργία της Τράπεζας, που καλούμαστε να δουλεύουμε σε άθλιες συνθήκες, μετακινούμενοι από κατάστημα σε κατάστημα, ακόμα και με ειδοποίηση που έρχεται όταν ήδη έχουμε φτάσει στη -σταθερή;- θέση εργασίας μας, να πιάνουμε στόχους που όλοι ξέρουν ότι δεν πιάνονται, κι όταν δεν τους πιάνουμε, γιατί κανείς δεν μπορεί να πείσει τον πελάτη να αγοράσει κάτι που δεν του χρειάζεται ή, που πολύ απλά, δεν έχει τα λεφτά για να το πάρει, αξιολογούμαστε αρνητικά, και, τελικά, αργά ή γρήγορα, αφού αναλώσιμους μας θεωρούν, βρισκόμαστε και εκδιωγμένοι (με αναγκαστικές εθελούσιες αποχωρήσεις) ή υπό απόλυση. Για την ακρίβεια, χωρίς καρότο, μόνο με το μαστίγιο της απειλής της απώλειας της δουλειάς μας.

Σήμερα, είναι ακόμα μια από εκείνες τις φορές, που πρέπει να το ξαναπούμε: Ή θα μπει φρένο, έστω και τώρα, στην αυθαιρεσία της διοίκησης, ή θα αναμένουμε τη σειρά μας. Πολλά χρόνια τώρα έπρεπε να ‘χει μπει φρένο, σε εποχές πιο ευνοϊκές για μας, ως εργαζόμενους, όταν μας κάλυπταν και 5 νόμοι που είχαν κερδηθεί με αγώνες και αίμα. Κάποιοι όμως, συνδικαλιστικά, θεωρούσαν ότι ήταν "νωρίς ακόμα", ότι η "εξυγίανση" της Τράπεζας ήταν το πρόταγμα στο οποίο έπρεπε να συμβάλλουμε, ότι, δε βαριέσαι, ας φύγουν και κάποιοι, λίγοι, δεν πειράζει, αρκεί κάποιοι άλλοι να διατηρήσουν τα προνόμιά τους.

Σήμερα, η πραγματικότητα δεν κρύβεται. Εδώ και χρόνια καταστήματα έκλειναν, για να μειωθεί το διαβόητο “λειτουργικό κόστος”. Εδώ και χρόνια έμπαιναν οι διάφορες Qquantκαι οι εργολαβίες για να φεύγει προσωπικό και να αντικαθίσταται από άλλο που κοστίζει λιγότερο. Εδώ και χρόνια γίνονταν "μετακινήσεις" από την Αθήνα στην Κοζάνη, ή την Κρήτη στη Χίο, εκβιαστικές κινήσεις για ανθρώπους με οικογένειες και υποχρεώσεις. Εδώ και πολύ καιρό, οι ζωές μας, που ήταν βασισμένες στην επαγγελματική μας κατάσταση, γίνονταν κουρελόχαρτο στα χέρια της διοίκησης.

Εδώ και πολύ καιρό, εργαζόμενοι βρίσκονταν να έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στην -εξαναγκαστική - εθελούσια της πλάκας ή σε έναν αγώνα για την παραμονή τους, που δε γινόταν κι όταν τον αναλάμβαναν οι ίδιοι ατομικά, με μόνο μέσο τη νομική προσφυγή, δεν έβρισκε στήριξη από το ΣΥΤΑ. Πόσοι έφτασαν στα δικαστήρια με μόνο μάρτυρα ένα συνάδελφό τους (συνήθως της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων, για να λέμε την αλήθεια); Πόσοι βρέθηκαν να φτάνουν εκεί χωρίς ούτε μια κινητοποίηση ή έστω μια παρουσία συμπαράστασης έξω από την αίθουσα στην οποία κρινόταν, όχι η τύχη τους, αλλά η ζωή τους;

Τώρα ήρθε η ώρα. Την Τρίτη απεργούμε επιτέλους για όσους χάνουν τη δουλειά τους. Και είναι η ώρα να είμαστε όλοι εκεί. Όχι μόνο το ΔΣ. Όλοι μας. Δεν είναι η ώρα για “συμβολικές διαμαρτυρίες". Είναι η ώρα για μια δυναμική απεργία. Ασφαλώς η επιτυχία μιας κινητοποίησης εξαρτάται από την προετοιμασία της από το "οικείο συνδικάτο". Κι η αποτυχία της επίσης, για να χει μετά να λέει ότι έχει άλλοθι, κήρυξε απεργία, αλλά "δεν ακολούθησε ο κόσμος". Εμείς πρέπει να μαστε εκεί. Έξω από το ΤΣΜΕΔΕ, 7π.μ., να στηρίξουμε το δικαίωμά μας στην εργασία, να στηρίξουμε εκείνους που βρίσκονται στο στόχαστρο, να δηλώσουμε ότι δεν είμαστε πιόνια στα χέρια τους που όποτε θέλουν τα πετάνε στα αζήτητα.

Παλεύουμε για τις ζωές μας και τις ανάγκες μας επειδή κανένας άλλος δεν θα το κάνει για εμάς. 

Αύριο Τρίτη 29/6 απεργούμε και συμμετέχουμε μαζικά στην παράσταση διαμαρτυρίας 7-10 π.μ. στο κτίριο διοίκησης της Πλ. Κλαυθμώνος (Π.Π. Γερμανού 3-5).

 

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων Τρ. Αττικής για την απεργοσπασία του ΣΥΤΑ στις 26/11

 

 Όταν πέφτουν οι μάσκες

Τα μεγάλα λόγια είναι εύκολα αλλά είναι η δράση που δηλώνει τις προτεραιότητες. Το προεδρείο του ΣΥΤΑ, λοιπόν, που στην επετειακή ανακοίνωση για το Πολυτεχνείο δήλωνε ετοιμότητα για …καταλήψεις, οδοφράγματα κι εξεγέρσεις (καθώς αυτοί δεν είναι «επαναστάτες του γλυκού νερού» κι απεχθάνονται τις ηχηρές κορόνες…) στη πράξη δεν έκανε ούτε αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται το αυτονόητο: να δηλώσει συμμετοχή και στήριξη σε μια 24ωρη απεργία που προκήρυξε το δευτεροβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο στο οποίο ανήκει. Μια απεργία που αποφασίστηκε ομόφωνα, τουτέστιν με τις ψήφους και της δικής τους παράταξης (αυτής που πρόσκειται στο ΚΙΝΑΛ ή ΠΑΣΟΚ ή Δημοκρατική Συμπαράταξη ή Ελιά ή όποιο άλλο όνομα παίρνει κατά καιρούς αυτό το μόρφωμα).

Το προεδρείο του ΣΥΤΑ λοιπόν που σε κάθε (μα κάθε) ανακοίνωση ομνύει στους συνδικαλιστικούς θεσμούς, τους οποίους αυτοί και μόνο αυτοί εκφράζουν ενώ όλοι οι άλλοι είμαστε λίγο-πολύ παρείσακτοι, εδώ βάζει στην άκρη τη θεσμολαγνεία του και υπονομεύει τη δευτεροβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση στην οποία ανήκει, μόνο και μόνο επειδή οι συσχετισμοί εκεί είναι λίγο διαφορετικοί και ο εργοδοτικός/κυβερνητικος συνδικαλισμός δεν έχει την απόλυτη κυριαρχία, όπως π.χ. στην ΟΤΟΕ.

Επί της ουσίας όμως η στάση του ΣΥΤΑ ήταν αναμενόμενη. Γιατί να αγωνιστούν ενάντια στο ξεχείλωμα του ωραρίου εργασίας κάποιοι που έχουν απαλλαγή από εργασία εδώ και δεκαετίες; Γιατί να αγωνιστούν ενάντια στην ποινικοποίηση των απεργιακών κινητοποιήσεων όταν αυτή τους δίνει ένα πολύ καλό άλλοθι για να (εξακολουθούν να) κάνουν εργοδοτικό συνδικαλισμό; Γιατί να αγωνιστούν για ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους όταν είναι μέσα στα ιδιωτικά ασφαλιστήρια για λίγους; Γιατί να αγωνιστούν για το δημόσιο αγαθό της υγείας όταν αυτό αποδίδει καλύτερα ως εμπόρευμα μέσω των deal με ιδιωτικά ιατρεία και διαγνωστικά;

Μία στοιχειωδώς έντιμη στάση με την οποία θα μπορούσε να γίνει μια συνδικαλιστική αντιπαράθεση θα ήταν αν το προεδρείο έπαιρνε απόφαση μη συμμετοχής στην απεργία την οποία θα ανακοίνωνε εξηγώντας και τους λόγους. Δεν μπορεί, ωστόσο, να αναμένει κανείς μια στοιχειωδώς έντιμη στάση από κάποιους που έχουν χτίσει τη συνδικαλιστική τους καριέρα στη διπροσωπία. Στο πληκτρολόγιο Βελουχιώτηδες και στην πραγματική ζωή Μπογδάνοι.

 

Όχι παιχνιδάκια με το απεργιακό ταμείο

Αν η πολιτική εξαπάτηση επισύρει ηθική, κυρίως, απαξία δεν συμβαίνει το ίδιο κι όταν μπαίνουν ζητήματα οικονομικής διαχείρισης, όπου υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες ευθύνες. Η αποζημίωση των απεργών σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον κανονισμό λειτουργίας του απεργιακού ταμείου θα έπρεπε να είναι αυτονόητη, όμως στο ΣΥΤΑ το προεδρείο πιστεύει ότι μπορεί να γράφει τους κανονισμούς στα παλαιότερα των υποδημάτων του επειδή έτσι γουστάρει. Καθώς λοιπόν την ίδια λίγο-πολύ πρακτική είχε ακολουθήσει και στην απεργία που είχε οργανώσει και πάλι το ΕΚΑ στις 18 του περασμένου Φεβρουαρίου, εννιά και πλέον μήνες μετά εξακολουθεί με το «έτσι θέλω» να μην καταβάλλει την προβλεπόμενη αποζημίωση στους απεργούς με προσχηματικές δικαιολογίες που προσβάλλουν τη νοημοσύνη.

Η επιλογή μας να μην επικεντρώνουμε την κριτική μας στα ζητήματα ταμιακής διαχείρισης του ΣΥΤΑ- κακώς ίσως, καθώς οι αφορμές δεν λείπουν- δεν σημαίνει ότι οι διαχειριστές του είναι ανεξέλεγκτοι. Οφείλουν να συμμορφωθούν στον κανονισμό και να καταβάλλουν στους συναδέλφους τα χρωστούμενα της προηγούμενης απεργίας τώρα καθώς και της χθεσινής άμεσα μόλις αυτή παρακρατηθεί. Η καλή μας πίστη έχει εξαντληθεί.

 

Τα καλύτερα έρχονται…

Αφού λούφαξε στην απεργιακή κινητοποίηση, το προεδρείο του ΣΥΤΑ συγκαλεί σήμερα τη μηνιαία συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου, ίσα-ίσα για να βγάλει τη σχετική υποχρέωση βάσει καταστατικού. Ενδιαφέρον παρουσιάζει μόνο το πρώτο θέμα «Αναλογιστική Μελέτη Βιωσιμότητας του Κεφαλαίου Εφάπαξ του ΛΑΚ (ΛΑΚ ΙΙ) και συμπεράσματα αυτής». Με αγωνία περιμένουμε να μάθουμε τα προαποφασισμένα συμπεράσματα για το αναλογιστικό έλλειμμα του κεφαλαίου που το καθιστά μη βιώσιμο απειλώντας την επιβίωση της Τράπεζας στον ανταγωνισμό οπότε εμείς ως υπεύθυνοι εργαζόμενοι θα πρέπει να αποδεχτούμε το πετσόκομμά του... Θα μπορούσαν και να τα ηχογραφήσουν για να μην κουράζονται.

Έπειτα θα μπορέσουν να ασχοληθούν απερίσπαστοι με τα ζητήματα που απασχολούν το δικό τους συνδικαλισμό: την Black Friday και τις χριστουγεννιάτικες εορταστικές εκδηλώσεις, εκεί δηλαδή που γίνονται κουβαρντάδες με τις εισφορές μας.

 

Ανακοίνωση για τη μετακίνηση εργαζομένων της Τρ. Αττικής στην Qquant

Υπηρέτες δύο αφεντάδων; Όχι εμείς!

Την εβδομάδα που πέρασε συνέβησαν κάποια γεγονότα που μπορούν να χαρακτηριστούν καινοφανή όχι μόνο για την Τράπεζα αλλά για τη μισθωτή εργασία γενικότερα. Οι εννέα συνάδελφοί μας της πρώην Δ/νσης Διαχείρισης Καθυστερήσεων που είναι πλέον τοποθετημένοι στη Δ/νση Μετασχηματισμού, ενημερώθηκαν προφορικά  (αρχικά τηλεφωνικά και στη συνέχεια δια ζώσης) από στέλεχος της Qquant ότι, αρχής γενομένης από σήμερα, θα προσέρχονται για εργασία στην έδρα της εν λόγω εταιρείας. Από όσες διευκρινιστικές ερωτήσεις έθεσαν οι συνάδελφοι, έγινε σαφές ότι οι όροι και οι συνθήκες που διέπουν το εργασιακό καθεστώς στη συγκεκριμένη εταιρεία είναι πολύ διαφορετικοί από αυτούς των τραπεζοϋπαλλήλων.

Στην περίπτωση αυτή είναι τόσες οι παρατυπίες που έχουν γίνει ώστε πραγματικά δεν ξέρει κανείς από πού να αρχίσει. Επιγραμματικά θα θέσουμε τα εξής:

·    Η μετάβαση των εργαζομένων της πρώην ΔΔΚ που ακολούθησε τη μεταβίβαση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, έγινε μέσα από μια διαδικασία η οποία συμφωνήθηκε εγγράφως ανάμεσα στα τρία μέρη (τράπεζα, σύλλογος εργαζομένων, εταιρεία διαχείρισης). Οριζόταν με σαφήνεια ότι το πρόγραμμα μετάβασης είχε εθελοντικό χαρακτήρα κι έτσι κάποιοι επέλεξαν να παραμείνουν στην Τράπεζα, ενώ κάποιοι άλλοι να λάβουν τις προβλεπόμενες πρόσθετες παροχές και να αποχωρήσουν. Γενικά μιλώντας, δε συνηθίζεται να δίνονται κίνητρα για να πάει κανείς κάπου καλύτερα από εκεί που είναι αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι η διάρκεια αυτού του προγράμματος έχει παρέλθει εδώ και πολλούς μήνες. Όσοι επέλεξαν να μην κάνουν χρήση του προγράμματος και παρέμειναν στην Τράπεζα, είναι τραπεζοϋπάλληλοι με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με όλους τους υπόλοιπους.

·    Το διευθυντικό δικαίωμα, η δυνατότητα δηλαδή του εργοδότη να ορίζει τη θέση και τη φύση της εργασίας που θα παρέχει ο υπάλληλός του σε μια οργανογραμματική δομή που διαμορφώνει η επιχείρηση σύμφωνα με τους στόχους και τις προτεραιότητες της, δεν είναι απεριόριστο. Υπόκειται σε και δεσμεύεται από την εκάστοτε υφιστάμενη νομοθεσία, μέρος της οποίας αποτελούν και οι συλλογικές συμβάσεις, και η οποία σαφώς και υπερισχύει όταν έρχεται σε αντίθεση με αυτή. Στην περίπτωση της Τράπεζας λοιπόν, η διοίκηση έχει δικαίωμα να ανοίγει και να κλείνει καταστήματα, να συστήνει και να καταργεί διευθύνσεις, να συγκροτεί και να διαλύει επιτροπές και ομάδες έργου κτλ. Δεν μπορεί όμως να ορίζει για τους εργαζόμενους σε αυτές το ωράριο, τις άδειες και όποια άλλα ζητήματα ρυθμίζονται από τις συλλογικές συμβάσεις. Στην περίπτωση αυτή θα είχαμε υπέρβαση του διευθυντικού δικαιώματος και κάθε αποτέλεσμα που θα παρήγαγε αυτό θα ήταν άκυρο.

·    Στη συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια το λεγόμενο διευθυντικό δικαίωμα δεν υφίσταται καν. Οι συνάδελφοι της πρώην ΔΔΚ είναι υπάλληλοι της Τράπεζας, αναφέρονται αποκλειστικά και μόνο σε αυτή και καμία τρίτη εταιρεία δεν δικαιούται να τους δίνει εντολές. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με υπέρβαση αρμοδιοτήτων αλλά με κάτι που στο ποινικό δίκαιο θα ονομαζόταν “αντιποίηση αρχής”.

·    Καθώς “στην προκείμενη περίπτωση δεν τηρήθηκαν οι νομοκανονιστικές διατάξεις” αυτή η διαδικασία μετακίνησης των συναδέλφων δεν είχε καμία νομική βάση, οπότε η Τράπεζα και η Qquant υποχρεώθηκαν σε προσωρινή αναδίπλωση. Όπως, δε, συμβαίνει πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις όταν κάποια παρατυπία έρχεται στο φως, άρχισε ένα γαϊτανάκι αποποίησης ευθυνών από τους διοικούντες από τους οποίους κανείς δεν είχε ιδέα για το τι έχει συμβεί. Δεν έχουμε ούτε τα μέσα αλλά ούτε και τη διάθεση να υποκαταστήσουμε τη Δ/νση Εσωτερικού Ελέγχου στη διερεύνηση των ευθυνών, αλλά στην περίπτωση αυτή έχει διαπραχθεί μεταξύ άλλων και μια καραμπινάτη παρανομία μπροστά στην οποία δεν μπορεί κανείς να κλείσει τα μάτια. Οι αριθμοί τηλεφώνου των συναδέλφων, οι διευθύνσεις κατοικίας τους και η προϋπηρεσία τους στην Τράπεζα, κάποια δηλαδή από τα κατεξοχήν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, χωρίς καμία συναίνεση ή εξουσιοδότηση δόθηκαν σε κάποιον τρίτο. Τα στοιχεία αυτά τηρούνται στη Δ/νση Ανθρώπινου Δυναμικού και υπεύθυνος για την ορθή φύλαξη και διαχείρισή τους είναι εκ των πραγμάτων ο επικεφαλής της. Στην περίπτωση αυτή είχαμε παράδοση αυτών των δεδομένων και ο αρμόδιος για την τήρησή τους φέρει σοβαρές πειθαρχικές (κι ενδεχομένως όχι μόνο) ευθύνες. Άλλωστε και ο ίδιος ο όρος “θέση ευθύνης” υποδηλώνει ότι αυτός που την κατέχει εκτός από προνόμια έχει και κάποιες αυξημένες υποχρεώσεις.

·    Τέλος, όσον αφορά τη στάση του προεδρείου του Συλλόγου, ήταν η απολύτως αναμενόμενη. Προτροπή στους συναδέλφους να κινηθούν αν θέλουν από μόνοι τους δικαστικά και αυτοί θα τους συνδράμουν με θετικές σκέψεις και προσευχές, συστήνοντας παράλληλα να πάει ο καθένας με το δικό του δικηγόρο. Άλλωστε το -αδρά αμειβόμενο από τις συνδρομές μας – συνεργαζόμενο νομικό γραφείο ενίοτε κάνει μπίζνες και με την Τράπεζα και δεν θα ‘θελε να τις χαλάσει για χάρη μερικών εργαζόμενων. Όσο για το Σ.Υ.Τ.Α., ο ρόλος του εξαντλήθηκε στο να εξασφαλίσει έγκαιρα τη μετάθεση των “πουλέν” του. Από εκεί και πέρα, όταν κάποιον τον κρατάει η εργοδοσία στο χέρι, λογικό είναι να στέκεται σούζα μπροστά της και να παριστάνει διαρκώς ότι ψιχαλίζει.

Εν ολίγοις, εφόσον η Τράπεζα επιθυμεί να ασκήσει το διευθυντικό της δικαίωμα και να στήσει μια ομάδα έργου με τους συγκεκριμένους εργαζόμενους για να συνεργαστεί με την εταιρεία διαχείρισης, καλείται να το κάνει με νόμιμο τρόπο. Ως τότε καμιά μετακίνηση δε γίνεται δεκτή.

Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τράπεζας Αττικής

 

Ανακοίνωση για την επιχειρησιακή σύμβαση στην Τρ Αττικής

Ο πανωλεθρίαμβος της επιχειρησιακής και το μπούλινγκ στους εργαζόμενους

Όσες φορές αποπειραθήκαμε εδώ και μήνες να θέσουμε το ζήτημα της κατάρτισης ενός διεκδικητικού πλαισίου για νέα επιχειρησιακή σύμβαση, λαμβάναμε την ίδια μονότονη απάντηση για το πρώιμο της συζήτησης που θα γινόταν «όταν έρθει η ώρα». Έπειτα, όταν πια η ώρα είχε περάσει κι έπρεπε να επιστρατευθεί κάτι άλλο, μας ανακοινώθηκε ότι υπήρξε «συμφωνία κυρίων» μεταξύ του προεδρείου του ΣΥΤΑ και της διοίκησης της Τράπεζας για επέκταση ισχύος της τελευταίας σύμβασης μέχρι το τέλος του χρόνου.

Όταν λοιπόν ήρθε αργά το μεσημέρι της Τρίτης πρόσκληση για συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΣΥΤΑ το πρωί της Τετάρτης προκειμένου να εγκρίνει νέα επιχειρησιακή σύμβαση τριετούς διάρκειας, αποδείχτηκε ότι η συμφωνία κυρίων ήταν τελικά συμφωνία της πλάκας. Μια τέτοια διαπίστωση θεωρητικά θα προκαλούσε έκπληξη αλλά δεδομένης της ιστορικής αξιοπιστίας της ηγεσίας του Συλλόγου μας, ήταν το απολύτως αναμενόμενο.

Αυτό από μόνο του δεν είναι απαραίτητα αρνητικό. Κι εμείς προτιμάμε μια γραπτή συμφωνία από το να επαφιόμαστε στην μπέσα των εκάστοτε διοικούντων, πόσο μάλλον όταν αυτοί έχουν αποδείξει ότι δεν διαθέτουν. Αλλά προφανώς το σημαντικό είναι το περιεχόμενο της συμφωνίας που υπογράφει κανείς κι ως προς αυτό τα πρώτα μηνύματα ήταν ανησυχητικά.

Καταρχήν ήταν η μεθόδευση για άλλη μια φαστ τρακ διαδικασία με σκοπό την αποφυγή κάθε διαλόγου πάνω σε αυτό το πλαίσιο -αποστολή της πρόσκλησης την παραμονή λίγο πριν το σχόλασμα, χωρίς να δοθεί γραπτώς το πλαίσιο στο οποίο καλούμασταν να τοποθετηθούμε, μια τροχάδην ανάγνωσή του στη συνεδρίαση, έξι σηκωμένα χέρια και μετάβαση στο επόμενο θέμα. Η ανησυχία έγινε βεβαιότητα με την εισαγωγική επίκληση του προέδρου του ΣΥΤΑ, σταθερό μοτίβο, όποτε έχει να ανακοινώσει δυσάρεστα. «Για να υπάρχουν εργαζόμενοι πρέπει να υπάρχει Τράπεζα». Ανθρώπινο αίμα άρχισε να μυρίζει.

Αν κάποιες άλλες φορές ένα κανονιστικό κείμενο χρειάζεται ενδελεχή και συγκριτική μελέτη για να εντοπίσει κανείς πιθανά προβλήματα, η συγκεκριμένη δεν ήταν τέτοια περίπτωση. Οποιοσδήποτε μπει στον κόπο να κάνει έστω μια διαγώνια ανάγνωση μπορεί να διαπιστώσει την κατακρεούργηση της συμπληρωματικής περίθαλψης.

Για πρώτη φορά εισάγονται πλαφόν και κόφτες, για κάθε εργαζόμενο ατομικά αλλά και σε επίπεδο συνολικού πληθυσμού, τόσο στη γενική ιατροφαρμακευτική δαπάνη, όσο και στις επιμέρους ειδικές. Τουτέστιν, αν είναι να αρρωστήσουμε ελαφρά έχει καλώς, αν όμως προκύψει σοβαρότερο νόσημα πρέπει να αποδεχθούμε ότι η υγεία μας αποτελεί κόστος για την Τράπεζα, το οποίο δεν πρόκειται να αναλάβει, έχει αποδείξει εξάλλου ότι δεν έχει πρόβλημα ακόμα και να απολύσει εργαζόμενους με προβλήματα υγείας ως «μη παραγωγικούς». Τα ποσά των αποζημιώσεων αναπροσαρμόζονται προς τα κάτω, σε κάποιες περιπτώσεις ίσως χάριν στρογγυλοποίησης, κάτι που δεν μπορεί να ισχύει βέβαια όταν αναφερόμαστε σε μείωση από τα 1.078 στα 900 ευρώ. Προληπτικές εξετάσεις και θεραπείες πετσοκόβονται κι από εξάμηνες γίνονται ετήσιες. Ειδικά στο οδοντιατρικό σκέλος δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Η περικοπή των προληπτικών θεραπειών αναπόφευκτα θα δημιουργήσει προβλήματα που θα απαιτούν επεμβατικές θεραπείες στις οποίες επίσης πέφτει μαχαίρι. Η στοματική υγιεινή είναι λοιπόν που απειλεί την επιβίωση της Τράπεζας…

Με τις περικοπές στις παροχές υγείας να συνιστούν και μείωση του έμμεσου μισθού, οι απολαβές μας υπολείπονται όλο και περισσότερο από τις ανάγκες μας. Το χάσμα δεν καλύπτεται ούτε με κουπόνια ούτε με εκπτωτικές προσφορές για διακοπές σε ξενοδοχεία των 300 ευρώ ανά διανυκτέρευση…

Η, αναπόφευκτα συγκρατημένη στους πανηγυρισμούς της, ανακοίνωση του ΣΥΤΑ χαρακτηρίζει τη νέα σύμβαση κατάκτηση, μόνο που για να υπάρξει κατάκτηση πρέπει πρώτα να υπάρξει διεκδίκηση κι ο ΣΥΤΑ όχι μόνο δε διεκδίκησε απολύτως τίποτα αλλά μας νουθετεί να εργαζόμαστε αγόγγυστα με την προοπτική ότι, «συν τω χρόνω» και «στο μέτρο που τα οικονομικά μεγέθη της επιχείρησης το επιτρέπουν» και αν η κερδοφορία είναι η επιθυμητή, μπορεί να δούμε «το καθεστώς κινητροδότησης και ανταμοιβής για την επίτευξη του προσδοκώμενου κερδοφόρου αποτελέσματος». Μίλησε κανείς για ατομικούς στόχους;

Εκεί όμως που δεν υπάρχει κανένα περιθώριο πια να παίζει κανείς με τις λέξεις είναι όταν διακυβεύονται οι θέσεις εργασίας. Η ρήτρα περί «βούλησης» της Τράπεζας για προστασία της απασχόλησης τελεί πάντα υπό την αίρεση του «προγράμματος αναδιοργάνωσης». Ο Διευθύνων βέβαια μας ανακοίνωσε προ εβδομάδων ότι η Τράπεζα «έχοντας επιτύχει πλέον την εξυγίανση του ισολογισμού της, υψηλά επίπεδα ρευστότητας και επαρκή κεφάλαια, θέτει σε πλήρη εφαρμογή το επιχειρηματικό σχέδιο ανάπτυξης…», αλλά αυτή η ανάπτυξη δεν αφορά ούτε χωρά τους εργαζόμενους, οι οποίοι είναι εσαεί υπό αναδιοργάνωση. Και πάνω που ο ΣΥΤΑ επιχαίρει για την εργασιακή ειρήνη έρχεται η εργοδοσία, με σαδιστικό σχεδόν τρόπο, να δείξει πώς την εννοεί.

Στο στόχαστρο και πάλι είναι εργαζόμενοι της ΔΔΚ, άγνωστο με ποια κριτήρια επιλεγμένοι, που καλούνται πάλι με εκφοβισμούς και πιέσεις να αποχωρήσουν «οικειοθελώς». Απέναντι σε αυτή τη νέα μετωπική επίθεση έχουμε να επιλέξουμε: θα κλαψουρίζουμε ότι «ο δανεισμός εργαζομένων στην Τράπεζα σε τρίτο δεν εξυπηρετεί ούτε την Τράπεζα ούτε τα συμφέροντά μας» σταυρώνοντας τα χέρια και αφήνοντας τους συναδέλφους (και μελλοντικά κι εμάς) να εκβιάζονται ή θα υπερασπιστούμε τις θέσεις εργασίας τους που είναι και θέσεις εργασίας ΜΑΣ;

Για εμάς δεν είναι επιλογή αλλά μονόδρομος.   

Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στη Δ/νση Καθυστερήσεων της Τρ. Αττικής

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Η προδοσία απλά φαίνεται ότι ποτέ δεν θριαμβεύει. Ο λόγος είναι ότι όταν θριαμβεύει, κανείς δεν την αποκαλεί προδοσία. – Sir John Harrington

Η περασμένη εβδομάδα σημαδεύτηκε από τις εξελίξεις στη Διεύθυνση Καθυστερήσεων. Οι συνάδελφοι που εργάζονται εκεί καλούνταν σε ατομικές συναντήσεις με το διευθυντή της εν λόγω μονάδας, ο οποίος εκτελώντας, περιέργως πώς, καθήκοντα Προσωπάρχη, τους ανακοίνωνε την απόφαση της Τράπεζας να τους δανείσει στην QQuant.

Η διαδικασία ήταν τόσο απροκάλυπτα παράτυπη που έκανε ακόμα και τους πλέον μειλίχιους να αγανακτήσουν. Με δικονομικούς όρους θα μιλούσαμε για υπερβάσεις αρμοδιοτήτων και διαδικασιών. Όμως το ζήτημα ήταν πολύ σοβαρότερο από το τυπικό του σκέλος. Είχαμε να κάνουμε με μια ευθεία επίθεση της διοίκησης απέναντι στους εργαζόμενους, με μια αναβάθμιση από πλευράς της των μεθόδων πίεσης προς αυτούς, στα πλαίσια μάλλον της «νέας εταιρικής κουλτούρας» που πλέον μας διέπει.

Χάρη όμως στην παρέμβαση του ΣΥΤΑ τελικά… αλήθεια, τι αποτέλεσμα είχε τελικά η παρέμβασή του;

Η Τράπεζα έχει ή δεν έχει σε πλήθος μονάδων της ελλείψεις προσωπικού; 10 – 15 αποδεδειγμένα άριστοι στη δουλειά και για το ήθος τους εργαζόμενοι που έχουν δώσει επί 10-ετίες στην Τράπεζα τον καλύτερο εαυτό τους δεν μπορούν να αξιοποιηθούν όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη; Διαπιστωμένα, ναι.                                                                                              Ανακοίνωση ΣΥΤΑ No 208-30/04/2020

Καθώς φαίνεται, στην τηλεδιάσκεψη του Προέδρου και της Γραμματέως του ΣΥΤΑ με το Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τράπεζας, ο τελευταίος πρέπει να είχε ισχυρά επιχειρήματα και να τους έπεισε τελικά ότι δεν υπάρχει πουθενά κενό σε κάποια μονάδα και, άρα, το προσωπικό της ΔΔΚ περισσεύει. Οπότε το προεδρείο του ΣΥΤΑ κάνοντας μια (συνηθισμένη για αυτό) στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών, ανέλαβε πλέον να βοηθήσει την Τράπεζα να απαλλαγεί από τους υπαλλήλους της.

Έτσι στην επόμενη ανακοίνωσή του σπεύδει να καθησυχάσει τους συναδέλφους, βασιζόμενο στις προφορικές διαβεβαιώσεις του διευθύνοντος ότι οι εργαζόμενοι της ΔΔΚ δεν έχουν να φοβηθούν το παραμικρό και πως ο δανεισμός τους είναι προς το συμφέρον τους, απλά οι ίδιοι δεν το καταλαβαίνουν. Σε κάθε περίπτωση, για «οικονομοτεχνικούς λόγους» επιβάλλεται τώρα να φύγουν και, αν εκεί τα πράγματα δεν είναι όπως θα περίμεναν, έχουν όλο το χρόνο στη διάθεσή τους για να το μετανιώσουν και να ζητήσουν να επιστρέψουν σε ενάμιση χρόνο -αν και βέβαια, στον κόσμο των επιχειρήσεων συνηθίζεται να λέγεται ότι μετά από την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Οι συνάδελφοι λοιπόν θα κληθούν και πάλι να συμμετέχουν οικειοθελώς στο νέο πρόγραμμα, καθώς, στο προηγούμενο που μόλις έληξε και είχαν οικειοθελώς και πάλι κληθεί, δεν έδωσαν την απάντηση που έπρεπε οικειοθελώς να δώσουν. Και θα καλούνται μέχρι να αποδεχτούν οικειοθελώς μια «προσφορά που δε θα μπορούν να αρνηθούν». Κι ενώ φυσικά, όπως ανέκαθεν έτσι και τώρα, σεβόμαστε την ατομική απόφαση του καθενός, από την άλλη δε μας αρέσει να παίζουμε με τις λέξεις. Όταν τα συλλογικά ζητήματα, όπως είναι αυτό της διασφάλισης των θέσεων εργασίας, μετατρέπονται σε ατομικά, είναι η εργοδοσία που βγαίνει κερδισμένη και όχι εμείς. Με τρόπο ανάλογο με αυτόν που η κυβέρνηση μετέθεσε τις ευθύνες της για την αντιμετώπιση της επιδημικής κρίσης στις πλάτες μας στο όνομα της «ατομικής ευθύνης» μας, η ηγεσία του ΣΥΤΑ κρύβεται πολύ βολικά πίσω από την «ατομική επιλογή». Που στην περίπτωσή μας θυμίζει άσκηση τηλεκατάρτισης:

 Είναι ωραίο να έχεις δικαίωμα επιλογής.   

Από την άλλη, «εξασφαλίστηκε» ότι η σύμβαση δανεισμού δε θα είναι λευκή σελίδα. Πρώτα θα καταρτιστεί κι έπειτα θα κληθούν οι συνάδελφοι να την υπογράψουν, ενώ μάλιστα θα τους επιτραπεί και να τη διαβάσουν. Για το περιεχόμενό της γίνεται… «προτροπή προς τους δικηγόρους των δύο πλευρών να ανταλλάξουν απόψεις επί του νομικού κειμένου». Αφού αυτό παρουσιάζεται ως επιτυχία, εμείς οφείλουμε να χειροκροτήσουμε.

Δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει και τη συνήθη αντίφαση που διέπει το προεδρείο: από τη μια, καταγγέλλει φραστικά τις ρυθμίσεις της ΠΝΠ για το δανεισμό εργαζομένων μεταξύ επιχειρήσεων κι, από την άλλη, επικροτεί όταν αυτό συμβαίνει στο δικό του χώρο –κάτι αναμενόμενο αφού στην περίπτωση αυτή θα έπρεπε να κάνει κάτι κι επί της ουσίας κι αυτό ήταν σίγουρο από την αρχή ότι δεν επρόκειτο να γίνει. Ο ΣΥΤΑ έχει πάψει εδώ και πολλά χρόνια να διεκδικεί το οτιδήποτε. Παίρνει ό,τι προαιρείται να δώσει η εκάστοτε διοίκηση κι έπειτα αναλαμβάνει να μας το σερβίρει με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να αποφευχθούν οι κραδασμοί από τη δυσαρέσκεια. Αυτό βέβαια έχει δυσκολέψει αρκετά, καθώς πλέον η εργοδοσία έχει σταματήσει να δίνει και μόνο απαιτεί, όμως οι επικοινωνιακές ικανότητες του προεδρείου είναι δεδομένες και γίνονται ακόμα πιο αποτελεσματικές όταν εφαρμόζονται μέσα σε ένα διάχυτο κλίμα φόβου και ανασφάλειας.

Με τις ευλογίες του ΣΥΤΑ λοιπόν οι εργαζόμενοι εξομοιωνόμαστε με εξαρτήματα παραγωγής που δανείζονται κατά το δοκούν, με την προοπτική, από εργαζόμενοι με σταθερές θέσεις και ρυθμισμένες σχέσεις εργασίας, να μετατραπούμε σε περιφερόμενους ενοικιαζόμενους. Στην τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. μάλιστα άρχισαν να ακούγονται και οι πρώτες φωνές υπεράσπισης της «αναγκαιότητας» του outsourcing, προκειμένου η Τράπεζα να ακολουθεί τον ανταγωνισμό, προετοιμάζοντας το έδαφος για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Γιατί ξέρουμε βέβαια πως οι επιθέσεις δεν πρόκειται να σταματήσουν εδώ, πόσο μάλλον τώρα με το πρόσχημα της νέας οικονομικής κρίσης. Ήδη οι τραπεζίτες διαρρέουν δημοσιεύματα για την ανάγκη περαιτέρω μείωσης του προσωπικού των τραπεζών και του εργατικού κόστους. Και την ανάγκη τους αυτή τελικά συμμερίζονται και στηρίζουν και οι εκπρόσωποί μας γιατί πάνω στη συμπόρευση αυτή στηρίζουν και την αναπαραγωγή των (μειωμένων μεν, υπαρκτών δε) προνομίων τους.

 Όταν έρχεται η σειρά του καθενός από μας, δεν υπερασπίζονται τις δουλειές μας, παρά μόνο, στην καλύτερη των περιπτώσεων, διαπραγματεύονται τους όρους αποχώρησής μας: ένα πριμ αποχώρησης για μαξιλαράκι και δυο καλά λόγια για την προσφορά μας στην ανακοίνωση που μας ξεπροβοδίζει. Μέχρι τότε καλούμαστε να εργαζόμαστε, υπό διαρκώς αυξανόμενη πίεση κι εντατικοποίηση, για ένα μισθό που δεν καλύπτει τις ανάγκες μας και, κατά προτίμηση, αγόγγυστα κι αδιαμαρτύρητα, μην τυχόν και κατηγορηθούμε για «μονομανία αντιπαλότητας»(sic).

 Όσο δυσβάσταχτη κι αν είναι μια τέτοια μομφή και πάλι δε δεχόμαστε έτσι απλά να γίνουμε θυσία. Δεν είμαστε αναλώσιμοι.

Υ.Γ. Σε ότι αφορά τον «αναλώσιμο» χαρακτήρα των εργαζόμενων αυτό δεν είναι πλέον μόνο μεταφορικό. Ο γνωστός και μη εξαιρετέος υπουργός ανάπτυξης μιλώντας[1] αναφορικά με το «απαράδεκτο φαινόμενο» να υπάρχουν ουρές στις τράπεζες (όπου κατά τα άλλα περισσεύουν εργαζόμενοι), επισήμανε ότι έχει ζητήσει από τους CEO των τραπεζών να επιληφθούν και είναι σίγουρος ότι «από βδομάδα» θα λυθεί το θέμα. Πώς; Προφανώς, με την προσέλευση όλου του προσωπικού, χωρίς τις δικλείδες ασφαλείας που υπάρχουν ως τώρα για τη μη μετάδοση του COVID-19. Οι, απόλυτα κατασταλτικές τελευταία, «συστάσεις» για κοινωνική αποστασιοποίηση εδώ πάνε περίπατο. Το δήθεν ενδιαφέρον για το κοινό που εξυπηρετούμε, εξαντλείται ως συνήθως στο επικοινωνιακό ζήτημα: Να μη φαίνεται ότι υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα. Καθώς, η ακύρωση των συνθηκών προστασίας από τον ιό δεν αφορά μόνο εμάς αλλά και το κοινό, γι αυτό και υπάρχουν ως τώρα, για να αποφευχθεί η αύξηση των κρουσμάτων. Οποιαδήποτε ανατροπή του υφιστάμενου πλαισίου που θέτει σε κίνδυνο εργαζόμενους και κοινό θα μας βρει απέναντι. Κανένας υπουργός και κανένας CEO δε δικαιούται να θεωρεί ΚΑΝΕΝΑΝ αναλώσιμο.

---

[1] Συνέντευξή στην εκπομπή της ΕΡΤ1 «Από τις έξι», Πέμπτη 7 Μαΐου

Νέα ανακοίνωση: Επιστολές έστειλε η Τρ. Αττικής στους εργαζόμενους των Καθυστερήσεων

Όπως σε όλες τις μεγάλες κρίσεις έτσι και στην παρούσα υγειονομική κρίση, κράτος κι αφεντικά άδραξαν την ευκαιρία για να ξεχαρβαλώσουν ότι έχει απομείνει από εργατικά δικαιώματα. Τον τελευταίο μήνα και ειδικά μετά από τις επαίσχυντες Π.Ν.Π. - που επιβλήθηκαν υποτίθεται κιόλας για την προστασία των εργαζομένων – ένα όργιο εργοδοτικής αυθαιρεσίας σαρώνει τον ιδιωτικό τομέα.

Η δική μας εργοδοσία είπε να μη μείνει πίσω. Προχώρησε προχθές στην αποστολή ατομικών επιστολών προς τους συν/φους των Καθυστερήσεων με τις οποίες τους καλούσε να επιλέξουν τον τρόπο με τον οποίο επιθυμούν να αποχωρήσουν από την Τράπεζα. Οι επιστολές αυτές ανέφεραν πως βασίζονταν σε μια συμφωνία με το ΣΥΤΑ της οποίας όμως το περιεχόμενο δεν είχε δει κανείς, πέρα από μια αδρή περιγραφή του γενικού  πλαισίου της στην ανακοίνωση Νο 200/18-03-2020 του ΣΥΤΑ. Μία βασική ωστόσο παραδοχή αυτού του γενικού πλαισίου ήταν ότι η μετάβαση στην εταιρεία διαχείρισης θα ήταν εθελοντική κι αυτό έμπαινε υπό αμφισβήτηση από τα αναγραφόμενα στις επιστολές αυτές. Όταν παρουσιάζονται μόνο οι τέσσερις επιλογές αποχώρησης και όχι η πέμπτη της παραμονής ενώ ταυτόχρονα ο εργαζόμενος «καλείται» (και όχι ας πούμε «δύναται») να επιλέξει ανάμεσα στις τέσσερις και μάλιστα εντός σύντομης προθεσμίας, το μήνυμα είναι τελείως διαφορετικό.

Αν ο σκοπός ήταν η όλη διαδικασία να εξελιχθεί και να ολοκληρωθεί σε εξατομικευμένη βάση, υπόγεια και στα βουβά, τότε ο στόχος δεν επιτεύχθηκε. Οι συνάδελφοι δεν πήγαν οικειοθελώς ως πρόβατα επί σφαγή. Οι αντιδράσεις τους ήταν που ανάγκασαν το προεδρείο του ΣΥΤΑ να βγει χθες προσπαθώντας όπως-όπως να κατευνάσει τα πνεύματα, υποβαθμίζοντας τη σημασία των επιστολών σε απλώς «ενημερωτικές» και διαβεβαιώνοντας εκ νέου την εθελοντική βάση του προγράμματος. Προς επίρρωση επισυνάφθηκε κι ένα κάπως περίεργο σχέδιο συμφωνίας με ημερομηνία ίδια με αυτή των επιστολών πλην όμως ανυπόγραφο και ασυμπλήρωτο σε κάποια πεδία. Ας δεχτούμε ότι αυτό οφείλεται στο ότι οι εκπρόσωποι που θα υπογράψουν για τα δύο μέρη τηρούν αυστηρά το «μένουμε σπίτι» και δεν το κουνάνε από τις μεζονέτες τους. Έτσι κι αλλιώς άλλοι τρέχουν το μαγαζί…

Συνοψίζοντας λοιπόν αυτό που προκύπτει είναι ότι οι παραλήπτες δεν είναι υποχρεωμένοι να ανταποκριθούν στην «ενημερωτική επιστολή» που έλαβαν. Όσοι δεν ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στο πρόγραμμα των τεσσάρων επιλογών θα παραμείνουν στην Τράπεζα. Και τα παπαγαλάκια που έχουν επιφορτισθεί να διαχύσουν ένα κλίμα τρόμου καλά θα κάνουν να σωπάσουν.  

Όλα αυτά όμως αφορούν το «τεχνικό» μέρος της υπόθεσης που μολονότι είναι κι αυτό σημαντικό, δεν πρέπει να υποβιβάζει το ουσιαστικό μέρος. Κι αυτό είναι ότι τώρα, εν μέσω μιας θανατηφόρας πανδημίας, όπου οι εργαζόμενοι έχουν γονατίσει (όσοι δεν έχουν βγει νοκ άουτ) για να είναι η Τράπεζα όρθια και να λειτουργεί απρόσκοπτα και η κάθε επόμενη ημέρα (κυριολεκτικά) είναι αβέβαιη, τώρα βρήκε η Τράπεζα (κατ’ άλλους ο «κοινωνικός εταίρος» μας) ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να θέσει έναν αριθμό υπαλλήλων της εκτός εργασίας. Για εμάς ζωή ή θάνατος, για αυτούς business as usual.

Να μην τους περάσει.

Ανακοίνωση για την απόσχιση στην Τράπεζα Αττικής

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Ενόψει της απόσχισης

16 Μαρτίου, 2020

Η πρόσκληση για τη συνεδρίαση του δ.σ. του ΣΥΤΑ της Πέμπτης 11/03 (που κατά τα συνηθισμένα στάλθηκε μόλις το μεσημέρι της Τετάρτης 10/03) είχε ένα βασικό θέμα που δεν προμήνυε κάτι αισιόδοξο: «Έγκριση πλαισίου και τον ορισμό εκπροσώπων για διαβούλευση από τη διοίκηση, μετά από πρόσκλησή της, προκειμένου να διερευνηθεί η βέλτιστη για τους εργαζόμενους αντιμετώπισή της επί των εργασιακών σχέσεών τους επίπτωσης από την ανάθεση εκτός Τράπεζας των μη εξυπηρετούμενων δανείων». Όλο το πλιάτσικο των τελευταίων χρόνων στα εργασιακά, μισθολογικά, ασφαλιστικά κ.α. δικαιώματά μας έχει διέλθει μέσα από δήθεν διαβουλεύσεις διακοσμητικών επιτροπών. Ακόμα κι αν δείχναμε κάθε καλή προαίρεση να θεωρήσουμε ότι αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά, προέκυπταν μια σειρά από αυτονόητες απορίες. Σε μια διαδικασία που είχε προαναγγελθεί και τρέχει εδώ και κάμποσους μήνες και που επανειλημμένα, από την πλευρά μας τουλάχιστον, έχουμε αναδείξει τα ζητήματα που τίθενται, ενώ διαθέτουμε και την εμπειρία των εξελίξεων του προηγούμενου έτους στην τράπεζα Πειραιώς, η διαπραγμάτευση για την τύχη των εργαζόμενων θα γίνει τώρα που η διαδικασία έχει ουσιαστικά ολοκληρωθεί; Κι αυτό δεν γίνεται παρά μόνο κατόπιν πρόσκλησης της Τράπεζας; Αν δηλαδή η διοίκηση δεν λάμβανε αυτή την πρωτοβουλία, τότε όλα θα γίνονταν με αυτόματο πιλότο;

Τα όσα αποφασίστηκαν από την πλειοψηφία του ΣΥΤΑ στη συνεδρίαση αυτή, όπως αποτυπώθηκαν αργότερα στην ανακοίνωση Νο 199, επιβεβαίωσαν απόλυτα τις αρχικές επιφυλάξεις μας. Πρόκειται για μια ακόμα επιτροπή-βιτρίνα χωρίς κανένα αντικείμενο προς διαπραγμάτευση, που ο ρόλος της θα είναι να διαχειριστεί επικοινωνιακά την κατάσταση και να διευκολύνει την εργοδοσία στην απρόσκοπτη εφαρμογή των σχεδίων της με όσο το δυνατό λιγότερες αντιδράσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο μια σειρά από ενέργειες που θα συμβάλλουν στην αποχώρηση όσο το δυνατόν περισσότερων συναδέλφων από την Τράπεζα (πριμ μετάβασης στην εταιρεία διαχείρισης, νεκρανάσταση προγραμμάτων εθελούσιας κλπ) παρουσιάζονται ανερυθρίαστα ως …διεκδικήσεις, στο όνομα του σεβασμού στο «δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής κάθε εργαζόμενου της εν λόγω Διεύθυνσης ξεχωριστά και συνολικά όλων για το επαγγελματικό παρόν και μέλλον». Ωστόσο, οι εργαζόμενοι της εν λόγω Διεύθυνσης και όλοι μας συνολικά έχουμε κάνει την επιλογή μας: το ότι δε συμμετείχαμε στις δύο μαζικές εθελούσιες που έγιναν κατά την τελευταία τριετία (η δεύτερη εκ των οποίων προβλήθηκε κιόλας ως «τελευταία ευκαιρία» και συνοδεύτηκε από πιέσεις, εκβιασμούς, δυσμενείς μεταθέσεις κτλ) σημαίνει ότι επιθυμούμε να εξακολουθήσουμε να εργαζόμαστε. Καθώς η Τράπεζα θέλει να προβεί σε (νέες) απολύσεις, δημιουργείται μια αντίθεση την οποία προσπαθεί να καλύψει η ηγεσία του ΣΥΤΑ. Θέτοντας ως πήχη την απόλυση, η «απόλυση με μπόνους» μπορεί να σερβιριστεί ως επιτυχία και να καταπίνεται πιο εύκολα.

Ο ρόλος όμως ενός εργατικού σωματείου δεν είναι να ωθεί τους εργαζόμενους στην έξοδο λειτουργώντας ως τροχονόμος της εργοδοσίας, αλλά να προασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζόμενων μελών του, βασικότερο και πλέον θεμελιώδες των οποίων είναι το ίδιο το δικαίωμα στην εργασία.

Ακόμα κι από καθαρά επιχειρησιακή οπτική να το δει κάποιος, στην Τράπεζα όχι μόνο δεν υπάρχει περίσσεια προσωπικού αλλά, στα κενά που ήδη υπήρχαν, προστέθηκαν οι δεκάδες απολύσεις ενοικιαζόμενων που έλαβαν χώρα το προηγούμενο διάστημα κι ενέτειναν το πρόβλημα. Μιλώντας με αριθμούς, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι όλοι οι συνάδελφοι των καθυστερήσεων απορροφηθούν στο δίκτυο, αυτό δεν αντιστοιχεί παρά σε μισό εργαζόμενο ανά κατάστημα. Αν λάβουμε κιόλας υπόψη ότι υπάρχουν (εξίσου ή και περισσότερο) σοβαρές ελλείψεις και σε διοικητικές υπηρεσίες, το πού θα αξιοποιηθούν οι συνάδελφοι αυτοί δε συνιστά καν ερώτημα.

Σε κάθε περίπτωση είναι αδιανόητο οι εργαζόμενοι στις συγκεκριμένες διευθύνσεις να έχουν διαφορετική (και δη δυσμενέστερη) μεταχείριση από τους υπόλοιπους. Οι συνάδελφοι αυτοί δεν είναι υπάλληλοι καθυστερήσεων ή εμπλοκών, είναι τραπεζοϋπάλληλοι. Στο σύνολό τους σχεδόν, έχουν υπηρετήσει στο παρελθόν την Τράπεζα από διάφορα πόστα και, στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, βρέθηκαν εκεί τοποθετημένοι από την Τράπεζα που έκρινε ότι σε αυτή τη θέση τους χρειαζόταν περισσότερο στην παρούσα. Αυτό δεν τους δίνει λιγότερα δικαιώματα σε σχέση με τα «δικά μας παιδιά» που ακολούθησαν την αντίθετη διαδρομή κι αφού πρώτα έχτισαν καριέρα στις καθυστερήσεις μετακινήθηκαν έγκαιρα σε πιο ασφαλή περιβάλλοντα, προφανώς συμπτωματικά κι από καθαρή εύνοια της τύχης…

Το παράθυρο για παραμονή στην Τράπεζα μένει ανοιχτό αλλά πλέον για λίγους, σε μια «πετσοκομμένη πλέον από όγκο εργασιών συγκεκριμένη οργανογραμματική δομή». Η ηγεσία του ΣΥΤΑ κλείνει και το μάτι στους συναδέλφους κάνοντας αυτό που γνωρίζει άριστα: να διαιρεί τους εργαζόμενους, να προωθεί την ατομική συνδιαλλαγή, το ρουσφέτι, τον εκμαυλισμό και το εμπόριο ελπίδας, εφόσον βέβαια λάβει κι αυτή τα κατάλληλα εχέγγυα κι ανταλλάγματα. Έρχονται κι εκλογές άλλωστε (κοροναϊού επιτρέποντος).

Για εμάς δεν υπάρχει κανένα αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Δεν απεμπολούμε τα δικαιώματα μας.

Δε θα δεχτούμε καμία απόλυση είτε άμεση είτε μέσω της αλλαγής εργασιακής σχέσης.

Υ.Γ. Καθώς μπορεί μεν να αποκλειστήκαμε από το να συμμετέχουμε στην εν λόγω επιτροπή αλλά θέλουμε να ενισχύσουμε τους εκπροσώπους μας στη σκληρή διαπραγμάτευση που πρόκειται να κάνουν, τους μεταφέρουμε μια σύσταση των συναδέλφων της CGT (γαλλική Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας). Σε ελεύθερη μετάφραση, αναγκαστικά γιατί η κατά λέξη θα κοβόταν από τη λογοκρισία: «Λόγω αύξησης μεταδοτικών ασθενειών, απαγορεύεται πλέον να γλύφετε τα αφεντικά».