Ανακοίνωση της Πρότασης Προοπτικής για την επιχειρησιακή σύμβαση στην Εθνική

Να αγωνιστούμε για αξιοπρεπή επιχειρησιακή σύμβαση!

Σοβαρές είναι οι εξελίξεις όσον αφορά την επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας, που έχει λήξει εδώ και 4 μήνες περίπου. Συναγερμός πρέπει να χτυπήσει σε κάθε χώρο δουλειάς στην τράπεζα! Θυμίζουμε ότι στις 30/6 λήγει και η παράταση της επιχειρησιακής, συνεπώς αν δεν υπογραφεί καινούρια χάνουμε πολλά επιδόματα, θεσμικές κατακτήσεις, με συνέπεια μεγάλες μειώσεις μισθών και σοβαρές επιπτώσεις στις εργασιακές μας σχέσεις. Η Πρόταση Προοπτικής είχε καταθέσει πλαίσιο για την επιχειρησιακή από τον Απρίλη του 2015, θέταμε το ζήτημα πριν λήξει η επιχειρησιακή σε κάθε συνεδρίαση του χειμώνα, όμως τότε μας έλεγε η ηγεσία του Συλλόγου ότι «είναι νωρίς». Και στη Γ. Συνέλευση αρνήθηκαν να υπάρχει ως θέμα συζήτησης η επιχειρησιακή. Η τακτική είναι γνωστή και δοκιμασμένη: σκόπιμη κωλυσιεργία και στο παρα πέντε ξεκινάει η κινδυνολογία επιπέδου: «αν δεν υπογραφεί κάτι καταστρεφόμαστε, ας δεχθούμε ό,τι νά 'ναι» και χαμένοι βγαίνουν οι εργαζόμενοι. Τα ίδια έκαναν και τον Αύγουστο του 2012, όταν υπέγραψαν άρον άρον μειώσεις μισθών, όπως ζητούσε επίμονα η Διοίκηση.

Στο ΔΣ του ΣΥΕΤΕ στις 18/5, οι πλειοψηφούσες παρατάξεις αποφάσισαν να συζητήσουμε για την επιχειρησιακή και ανακάλυψαν ότι δεν υπάρχει χρόνος, ενώ ενημέρωσαν πολύ γενικόλογα για τις 2 συναντήσεις που έχουν γίνει για το θέμα της επιχειρησιακής, μεταξύ Συλλόγου και Διοίκησης. Στη διαπραγματευτική ομάδα, από πλευράς ΣΥΕΤΕ, συμμετέχει μόνο το Προεδρείο, δηλαδή όλες οι παρατάξεις πλην της Πρότασης Προοπτικής, παρότι ζητήσαμε επίμονα στις 24/3 και ξανά στις 18/5 να συμμετέχουμε. ΔΑΚΕ-ΔΗΣΥΕ αρνήθηκαν κατηγορηματικά να είναι διαπαραταξιακή και επέμεναν να αποκλειστεί η κίνησή μας, προφανώς γιατί φοβούνται ότι θα ενημερώνουμε τους εργαζόμενους, ενώ εκείνοι διατηρούν κρυφές τις συνεννοήσεις.

Στις 2 συναντήσεις αυτές, ο ΣΥΕΤΕ έθεσε το πλαίσιο που ψήφισαν ΔΗΣΥΕ-ΔΑΚΕ-ΔΑΣ, με ελάχιστα αιτήματα, ξεχνώντας ακόμη κι αυτά που ο ίδιος ο Σύλλογος έθεσε στις ανακοινώσεις του (Μάρτης – Απρίλης 2015): προσλήψεις, ομογενοποίηση εργασιακών σχέσεων, μετοχοδάνεια Probank κλπ. Το πλαίσιο είναι εναρμονισμένο με το σχέδιο της κλαδικής σύμβασης της ΟΤΟΕ (το οποίο και δεν πέτυχε), δηλαδή ζητάει σταδιακή αποκατάσταση των μισθών (από το 2017 και βλέπουμε), διευκολύνσεις για τα δάνεια (χωρίς συγκεκριμένα αιτήματα), και ρήτρα μη απολύσεων. Ο ΣΥΕΤΕ αρνήθηκε να θέσει ζητήματα που είναι εφικτά και αναγκαία, όταν ο Σύλλογος Υπαλλήλων Εθνικής Ασφαλιστικής πρότεινε ένα πλαίσιο πολύ καλύτερης επιχειρησιακής ακόμη και της υφιστάμενης δικής μας και είναι 1 βήμα πριν το πετύχει στον ΟΜΕΔ.

Η Διοίκηση, στις συναντήσεις αυτές, από την ενημέρωση που έχουμε, έδωσε απαντήσεις εξαιρετικά ανησυχητικές, ενώ οι εκπρόσωποί της για ορισμένα ζητήματα δηλώνουν αναρμόδιοι να απαντήσουν και τα παραπέμπουν στον Διευθύνοντα Σύμβουλο, με συνέπεια να υπάρχει καθυστέρηση και γενικολογία. Καταρχήν, αρνήθηκε να δεχθεί την ίδια ρήτρα μη απολύσεων, από την προηγούμενη επιχειρησιακή. Αν το συνδυάσουμε με τον επικείμενο νόμο για την απελευθέρωση των απολύσεων, σημαίνει ότι θέλει να έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει το όπλο αυτό, για να πιέσει για την "εθελούσια", αλλά και μετά, αν αυτή δεν πετύχει. Δεν απάντησε θετικά στο αίτημα του ΣΥΕΤΕ για ενίσχυση των ασφαλιστικών ταμείων, δηλ. συνέχεια της οικονομικής ενίσχυσης του ΤΥΠΕΤ και καταβολή εργοδοτικής εισφοράς 2% στο Ταμείο Αυτασφάλειας για όλους τους εργαζόμενους που έχουν μπει στον κανονισμό από 1/1/14. Δεν συμφώνησε να δώσει πίσω το «κουτάκι», ούτε ένα κομμάτι του ή σταδιακά, παρότι αναμένεται να έχει κέρδη από το 2016. Δεν έδωσαν καμιά συγκεκριμένη απάντηση για τα δάνεια, ούτε μείωση επιτοκίων, ούτε διευκολύνσεις για τους συναδέλφους με οφειλές. Δεν σκοπεύουν να εντάξουν στον κανονισμό εργασίας τους λίγους συναδέλφους από πρώην θυγατρικές (Εθνική Χρηματιστηριακή, Asset κλπ), παρά μόνο τους 17 συναδέλφους από την Εθνική Κεφαλαίου. Οι πολλές ταχύτητες στο προσωπικό διατηρούνται. Οι 1300 ενοικιαζόμενοι συνάδελφοι στις διευθύνσεις της ΕΤΕ, παραμένουν στον αέρα, με μισθούς πείνας 600-800 €.

Επίσης, υπάρχουν εξελίξεις στο θέμα του κανονισμού εξειδικευμένου προσωπικού, που αποδεικνύουν πόσο προφητικά κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και πάνω από 2 χρόνια! Ακόμα δεν έχουν ξεκινήσει οι συζητήσεις για τις μεταβατικές διατάξεις, ούτε έχει εξασφαλιστεί πώς θα ενταχθούν οι συνάδελφοι από Εθνοντάτα, πρ. Probank – Fbb, αλλά και άλλοι προερχόμενοι από την ΕΤΕ, που είναι εξαιρετικά αδικημένοι όλο αυτό τον καιρό. Η Διοίκηση ανακάλυψε τώρα ότι είναι μεγάλο το κόστος(!), και υπάρχουν σκέψεις να γίνει ακόμη χειρότερος ο κανονισμός, είτε με μείωση επιδομάτων είτε με μεγαλύτερες ποσοστώσεις ώστε να είναι λιγότεροι οι ενταγμένοι. Μάλιστα, ήδη εφαρμόστηκε ποσόστωση στις αναβαθμίσεις σε Δ/νση Πληροφορικής! Αλήθεια, αυτά τα γνωρίζουν οι συνάδελφοι των ΕΑΚ και οι συνάδελφοι από όλες τις διευθύνσεις;

Όμως τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά και αποδεικνύουν ότι λεφτά υπάρχουν! Για εταιρείες, έργα που κοστίζουν εκατομμύρια, μισθούς συμβούλων κλπ. Κάποιοι τρώνε με χρυσά κουτάλια, όμως για τους εργαζόμενους δεν μπορεί να δώσει η Εθνική την αύξηση που δικαιούνται. Η ίδια αναφέρει στα δελτία πληροφόρησης ότι έχει γίνει μείωση στις δαπάνες προσωπικού πάνω από 40%. Από τα στοιχεία που έδωσε το Προσωπικό στο Σύλλογο, φαίνεται ότι τα 6 τελευταία χρόνια:

• το ποσό που έχει καταβάλει η ΕΤΕ για υπερωρίες έχει μειωθεί κατά 300% (το 2009 ήταν 10,5 εκ, το 2015 ήταν 2,9 εκ), γιατί οι συνάδελφοι έχουν δουλέψει απλήρωτοι χιλιάδες ώρες!
• Στο δίκτυο, υπάρχει μείωση προσωπικού κατά 1700 άτομα.
• Υπάρχουν περίπου 100 συνάδελφοι με μισθό κάτω από 1800 ευρώ μεικτά, όμως έχουν ακόμη μείωση μισθού («κουτάκι»), γιατί αυτό είχε υπογράψει ο ΣΥΕΤΕ το 2012.
• 9.880 εργαζόμενοι λαμβάνουν για μισθούς 364 εκ, ενώ 587 σύμβουλοι λαμβάνουν 27 εκ ως μισθό και 1,1 εκ για παροχές! Γνωρίζοντας όλοι ότι υπάρχουν πάνω από 100 συνάδελφοι χαμηλόμισθοι ειδικοί συνεργάτες, με μισθό 850 – 1300 ευρώ, καταλαβαίνουμε ότι 400 μεγαλοσύμβουλοι απολαμβάνουν ακόμη προκλητικά προνόμια!

Προφανώς η Διοίκηση στην πλειοψηφία του προσωπικού προσφέρει μόνο ευχαριστήριες επιστολές, ενώ το χέρι στην τσέπη το βάζει μόνο για την ελίτ. Ας απαντήσει, γιατί προσλαμβάνει ακόμα από την αγορά μεγαλοσύμβουλους με μισθούς 5-7.000 €, παρέχοντας μάλιστα αυτοκίνητα και πιστ. κάρτες σε αρκετούς; Γιατί δεν μειώνει τους μισθούς των Γενικών, Βοηθών, και τόσων μεγαλοδιευθυντών,  που λαμβάνουν πάνω από 5.000 ευρώ; Δεν είναι προκλητικές οι αποδοχές των μελών του ΔΣ της ΕΤΕ; Είναι αλήθεια ότι ο μισθός της Προέδρου είναι 25.000 το μήνα; Θα μπορούσαν τα στελέχη να ζήσουν με μισθούς 1000-1500 ευρώ, όταν έρχεται φοροεπιδρομή και όλα αυξάνονται;

Κι όμως, ενώ υπάρχουν όλα αυτά τα στοιχεία και οι συνάδελφοι βλέπουν με τα μάτια τους τις κατάφωρες αδικίες, οι πλειοψηφούσες παρατάξεις, στο ΔΣ του Συλλόγου της 18^ης Μαΐου, άρχιζαν να προετοιμάζουν το έδαφος για μια ακόμη ήττα. «Αφήστε τα κουτάκια, προέχουν οι θέσεις εργασίας, προέχει να στηρίξουμε την τράπεζα!». Πάλι να στηρίξουμε εμείς την τράπεζα ζητάνε οι παρατάξεις του υποταγμένου συνδικαλισμού, ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ! Μέχρι ότι θα κλείσει η τράπεζα αν πάρουμε πίσω το κουτάκι, είπε ένας συνδικαλιστής της ΔΗΣΥΕ... Όταν χορεύουν δίπλα σου τα δις, είναι αφέλεια να είσαι καταγής, λέμε εμείς…

Γι αυτό αρνήθηκαν το σχέδιο δράσης που προτείναμε: να γίνουν συνελεύσεις σε κάθε νομό ως 30 Μαΐου, να ενημερωθούν οι εργαζόμενοι και να παρθούν αγωνιστικές αποφάσεις, να γίνει προειδοποιητική απεργία την 1^η Ιουνίου, με κλιμάκωση στη συνέχεια, να ανοίξει το απεργιακό ταμείο για τις 7 απεργίες από το 2014... Να αναγκάσουμε τη Διοίκηση να υπογράψει ικανοποιητική σύμβαση, υπαρκτή δυνατότητα με τον αγώνα και τη δύναμή μας. Αντί αυτού, οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ έκαναν νέα συνάντηση μόνοι τους την επόμενη μέρα με τη Διοίκηση, άγνωστο γιατί δεν πήγε καν όλη η διαπραγματευτική ομάδα... Παίρνουν θάρρος προφανώς από τη στάση της ΔΑΣ, που από τις 30 θέσεις πριν 1 χρόνο, προσχώρησε άρον άρον στις 8 θέσεις και ψήφισε το πλαίσιο των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, εναρμονιζόμενη με το πλαίσιο της εποχής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και του εφικτού.

Πολύ κατώτερη των περιστάσεων είναι η στάση και της Ενιαίας. Είναι περίεργο ότι παρότι έχει συμμετάσχει στις 2 πρώτες συναντήσεις, δεν έχει καν πάρει θέση και ενημερώσει τους συναδέλφους, αντίθετα επέλεξε να εκδώσει μια ανακοίνωση, αποκλειστικά για την Πρόταση Προοπτικής, με βαρύτατους χαρακτηρισμούς (ασφαλίτικες μέθοδοι, αυριανισμός, υποκείμενα), τη στιγμή που δεν βρίσκει να πει κάτι για τις παρατάξεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Η ενσωμάτωση της Ενιαίας στον επίσημο συνδικαλισμό του ΣΥΕΤΕ, όπως συνολικά των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, να συμμετέχει σε κοινά προεδρεία με τις καθεστωτικές δυνάμεις του υποταγμένου συνδικαλισμού (όπως στην ΕΙΝΑΠ με ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, και στο ΣΥΕΤΕ με το πρόγραμμα των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ που έχουν την πλειοψηφία με 16 στους 25), πρακτική που ξεκίνησε από το 2012 και μετά, επιτείνεται με την άρνηση για κοινή δράση και τις βρισιές. Κατανοούμε ότι δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί κρατούν 2 αποσπάσεις κι εμείς δεν έχουμε καμία, ενώ δικαιούμαστε από 1 η κάθε παράταξη. Το δικαίωμα της ενημέρωσης όμως πρέπει να ασκείται, και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών είναι αδιαπραγμάτευτη για εμάς. Ωστόσο, δεν κάνουμε την κριτική, που θα συνεχίσουμε να ασκούμε, όπλο ενδοαριστερού εμφύλιου, για να τους εκθέσουμε στις δυνάμεις του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, όπως δυστυχώς κάνει το ΠΑΜΕ συστηματικά. Όλοι κρινόμαστε άλλωστε. Τους καλούμε έστω και τώρα να φύγουν από το Προεδρείο νομιμοποιώντας τη γραμμή του ΣΥΕΤΕ και την αντιδημοκρατική λειτουργία του, και να συμβάλουν έμπρακτα στην αναγκαία ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, όπως στα λόγια τουλάχιστον υποστηρίζουν.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Ο αγώνας για την επιχειρησιακή σύμβαση μπορεί να είναι νικηφόρος και να δώσει μια αισιοδοξία στον κλάδο. Ενάντια στις διαθέσεις της Διοίκησης να περιορίσει ακόμα περισσότερο τα εργατικά μας δικαιώματα, μπορούμε να πάρουμε πίσω ό,τι χάσαμε. Με αγωνιστική και ενωτική στάση, με αλληλεγγύη και συναδελφικότητα, με δυναμική και αποφασιστικότητα. Καλούμε τους συναδέλφους να κινητοποιηθούν, να αντιδράσουν. Ενάντια στην εργασιακή ειρήνη που προωθεί η πλειοψηφία του ΣΥΕΤΕ, ενάντια στις συνεχείς υποχωρήσεις και στη λογική του «υπάρχουν και χειρότερα», πιστεύουμε ότι είναι στο χέρι μας να έχουμε νίκες και να βελτιώσουμε τη ζωή μας.

Ο αγώνας αυτός είναι άρρηκτα δεμένος με τον αγώνα όλων των κλάδων, ενάντια στα αντεργατικά μέτρα που ψηφίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σύμφωνα με τις επιταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ, στηρίζοντας τους εργοδότες και γκρεμίζοντας τις εργατικές κατακτήσεις. Σαν Πρόταση Προοπτικής, αφού προλάβαμε με ανακοίνωση στις 5 Μάη να καλέσουμε τους συναδέλφους στην απεργία και στους δρόμους το 3ήμερο ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο - σφαγείο, τιμήσαμε τον ηρωικό αγώνα των νεκρών της Πρωτομαγιάς, κλείνοντας τα μαγαζιά στην Ερμού μαζί με δεκάδες σωματεία και συλλογικότητες προασπίζοντας την Κυριακάτικη αργία, που απειλείται για χιλιάδες εργαζόμενους, προτείναμε απεργία –αρνήθηκαν- και την Παρασκευή 20/5, ενάντια στο νέο νόμο για τα κόκκινα δάνεια και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια...

Κάλεσμα την Κυριακή 15/5 το βράδυ : Αντεπίθεση τώρα!

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ 15.05// ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΥΠ. ΕΡΓΑΣΙΑΣ// 20.00

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΡΑ! Με κέντρο αγώνα των εργαζόμενων, των ανέργων και της νεολαίας.  Για να περασει ο αγώνας στα χέρια μας!

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε συνεργασία με την ΕΕ και τους φορείς της εργοδοσίας έφερε στη Βουλή για ψήφιση με διαδικασία κατεπείγοντος το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό και το φορολογικό. Την ίδια στιγμή ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ διαμαρτυρόταν προς την κυβέρνηση για αιφνιδιασμό, ενώ όλο αυτό το διάστημα ευθύνεται για την αποκλιμάκωση των κινητοποιήσεων των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας. Η τακτικη της περιφερόμενης 48ωρης απεργίας – φάντασμα για «όταν κατατεθεί στη Βουλή το αντεργατικό νομοσχέδιο», όπως έλεγαν, έδωσε χρόνο στην κυβέρνηση να ανασυνταχτεί και να ξαναπαίξει το θέατρο της δήθεν διαπραγμάτευσης με το κουαρτέτο. Η ΓΣΕΕ και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός δεν θέλουν να οργανώσουν και να στρατεύσούν τον κόσμο σε ένα σχέδιο ανατροπής. Δεν ενδιαφέρονται να οργανώσουν τους χιλιάδες ανασφάλιστους, άνεργους, ασυνδικάλιστους εργαζόμενους.

Το επιχείρημα ότι ο κόσμος δεν τραβά είναι ένα τεράστιο ψέμα. Πίσω από αυτό η ΓΣΕΕ προσπαθεί να κρύψει την ανοιχτή συνεργασία που έχει με το σύστημα και την επι της ουσίας συμφωνία της με τον πυρήνα των αλλαγών στην ασφάλιση. Η απεργία στις 4 Φλεβάρη, αλλά και οι πολλές επιμέρους κινητοποιήσεις διαφόρων κλάδων, δείχνουν ότι υπάρχει ανάγκη αγωνιστικής διεξόδου με άλλο όμως σχεδιασμό, με άλλο κέντρο αγώνα. Υπάρχουν δυνατότητες το εργατικό και λαϊκο κίνημα να απαντήσει, μέσα από την οργάνωση στους χώρους δουλειάς και στις γειτονίες, στα σχολεία και στις σχολές. Φοβούνται οι γραφειοκράτες την οργή του λαού που σιγοκαίει υπόκωφα περιμένοντας μια ευκαιρία για να βγει στο προσκήνιο και για αυτό προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον αφήνουν στο περιθώριο. Φοβούνται τους νέους και τις νέες, που ξέρουν ότι ο κόσμος της ΕΕ, των κυβερνήσεων, της εργοδοσίας – ο κόσμος στον οποίο ανήκει και η ΓΣΕΕ – δεν επιφυλάσσει πάρα μόνο φτώχεια, ανεργία, μαρασμό!

Ευθύνες όμως έχουν και οι δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα στο βαθμό που υιοθέτησαν αυτή την τακτική. Προσάρμοσαν τη τακτική τους ή και πρότειναν οι ίδιες τη λογικη της 48ωρης φάντασμα, γινόμενοι ουρά της ΓΣΕΕ. Καλώντας τον κόσμο σε αγώνα για την τιμή των όπλων.

Τώρα είναι η ώρα να αναπτυχθεί ανατρεπτική κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων. Να συμβάλουν απο κοινού να οργανωθεί η νεολαία και οι εργαζόμενοι, σε νέα συνδικάτα, σε μορφές οργάνωσεις στις γειτονίες, δουλειάς, να συσπειρωθούμε εργαζόμενοι και νεολαία σε ένα προγραμμα πάλης για τα σύγχρονα δικαιωματά μας ώστε να βγούμε ξανά στο προσκήνιο πιο οργανωμένοι, πιο μαζικοί, πιο μαχητικοί. Μονο έτσι θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ενα πραγματικά μαχητικό  κέντρο αγώνα που θα αναμετρηθεί στα ίσα με την πολιτική κυβερνήσεων-ΕΕ-κεφαλαίου. Τώρα είναι η ώρα να παρθούν πρωτοβουλίες που θα οργανώσουν τον κόσμο να παλέψει, για να σπάσει ο φόβος στους χώρους, για να ανατραπεί ο συγκεκριμένος νόμος και οι επομένοι που ετοιμάζει η κυβέρνηση για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και η εκταμίευση της δόσης. Τώρα είναι η ώρα να πούμε ότι εφόσον πρέπει να διαλέξουμε μεταξύ της ΕΕ, του Τσίπρα, της κυβέρνησης του, του χρέους, των αφεντικών από τη μία και των αναγκών μας από την άλλη διαλέγουμε τις δεύτερες κ θα τις υπερασπιστούμε έμπρακτα κ με πίστη ότι μπορούμε να κερδίσουμε!

Το κάλεσμα για κινητοποίηση στις 15 Μάη, εμπνεόμενο από το ξεσηκωμό των νέων και των εργαζομένων στη Γαλλία κινείται σε πολύ θετική κατεύθυνση. Είναι μάταιο όμως να προσπαθούμε να αντιγράψουμε ένα πραγματικό κίνημα που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη σε διαφορετικές συνθήκες από τις δικές μας. Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ! Εδώ είναι τα υλικά με τα οποία πρέπει εμείς να φτιάξουμε τη δίκη μας απάντηση και ένα από αυτά είναι το συμπέρασμα που μπορεί να βγει από την έως τώρα μάχη ενάντια στο ασφαλιστικό: Ο λαός μπορεί – η γραφειοκρατία δε θέλει!

Δε ξεχνάμε οτι οι νέοι και οι νέες της Γαλλίας, αλλά και η πλειοψηφία των συνδικάτων απομόνωσαν τις δυνάμεις της διαπραγμάτευσης με την κυβέρνηση Ολάντ! Συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις που ήθελαν την αποκλιμάκωση των κινητοποιήσεων! Όρισαν δικό τους πρόγραμμα κινητοποιήσεων, οργανώθηκαν από τα κάτω και συντόνισαν τη δράση τους. Αυτό απελευθέρωσε δυνάμεις που κρύβονταν μέσα στη γαλλική κοινωνία και σήμερα απειλούν κάψουν την κυβέρνηση Ολάντ και τη μεταρρύθμιση στα εργασιακά.

Καλούμε πρώτα από όλα τους εργαζομένους και τους ανέργους, τους νέους, πρωτοβάθμια σωματεία και εργατικές συλλογικότητες να στηρίξουν την κινητοποίηση στις 15 ΜΑΗ στο Σύνταγμα να οργανώσουμε συνέλευση της νεολαίας και των εργαζομένων όπου θα συζητήσουμε για τις αναγκαίες αγωνιστικές απαντήσεις στο σήμερα. Καλούμε σε προσυγκέντρωση πρωτοβάθμια σωματεία, εργατικές και νεολαιίστικες συλλογικότητες, συλλογικότητες ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων, πρωτοβουλιών στις γειτονιές στις 20.00 στο υπουργείο εργασίας. Να δώσουμε όλοι μαζί το στίγμα της συνέχισης του αγώνα, συμβάλλοντας στην οργάνωση απο τα κάτω στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, στο συντονισμό όλων των επιμέρους αντιστάσεων κ το μετασχηματισμό τους σε ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης κ ανατροπής της κυβέρνησης και της πολιτικής ΕΕ κεφαλαίου. Αυτό θα είναι και το πιο ουσιαστικό διεθνιστικό μήνυμα στους λαούς που αγωνίζονται.

Ανυπόταχτος μαθητής
ATTACK στην ανεργία και την επισφάλεια
Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
Ενεργοί Άνεργοι
Εργατική Λέσχη Καλλιθέας
Εργατική Λέσχη Κερατσινίου Δραπετσώνας
Εργατική Λέσχη Νέα Ιωνίας “Υδραγωγείο”
Εργατική Λεσχη Νέας Σμύρνης
Εργατική Λέσχη Περιστερίου
Λαϊκή Συνέλευση Κολωνού, Ακαδημίας Πλάτωνα, Σεπολίων

ΛΑΝΤΖΑ/ αγωνιστική εργατική συσπείρωση στον επισιτισμό-τουρισμό
Συντονιστικό Αναπληρωτών Αδιορίστων Εκπαιδευτικών

Ανακοίνωση της Αγων. Πρωτοβουλίας Πειραιώς (πρ. Αγροτικής) για ΓΣ ΣΕΤΑΠ 16/4

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΕΤΑΠ 

ΣΑΒΒΑΤΟ, 16 ΑΠΡΙΛΗ 10:00 π.μ.

Να μοιραστούμε μια νέα ελπίδα της ανατροπής

και όχι την ήττα του συμβιβασμού και της υποταγής

Στην εποχή του μνημονίου 

Μετά από 6 χρόνια μνημόνια, βιώνουμε τη δραματική επιδείνωση των όρων ζωής της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Σύμφωνα με τη φετινή έκθεση του ινστιτούτου εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ – ΓΣΕΕ) το ποσοστό της πραγματικής ανεργίας βρίσκεται στο 27,5%, ενώ το 48% των νοικοκυριών της χώρας ζούνε κάτω από το όριο φτώχειας του 2008. Οι μισθωτοί έχουνε χάσει το 25% της αγοραστικής τους δύναμης, 1 στους 2 εργαζόμενους αμείβεται με κάτω από 800 ευρώ, ενώ 2 στους 3 με κάτω από 1000 ευρώ.

Οι τραπεζοϋπάλληλοι είχανε το δικό τους μερτικό στις απώλειες, με μειώσεις μισθών, άτυπη επιμήκυνση των ωραρίων και επιδείνωση των όρων εργασίας. Όσοι προέρχονται από την ΑΤΕ, απώλεσαν πάνω από το 1/3 του μισθού τους και κατέληξαν με ατομικές συμβάσεις, μισθούς παγωμένους επ’ άπειρον και με αστερίσκους που προειδοποιούν: «οικειοθελής παροχή ελευθέρως ανακλητή».

 «Τέλειωσαν τα άσχημα, έρχονται τα χειρότερα!»

 Σήμερα βρισκόμαστε στην τελική ευθεία της συμφωνίας της κυβέρνησης με τους «θεσμούς» στην προσπάθεια επιβολής νέων σκληρών μέτρων. Βιώνουμε μια ακόμα «διαπραγμάτευση» για την υλοποίηση του 3ου μνημονίου.

Το ασφαλιστικό, το φορολογικό, τα «κόκκινα (και όχι μόνο) δάνεια», οι ιδιωτικοποιήσεις  είναι αυτά που φαίνεται ότι έχουν ήδη προσυμφωνηθεί και είναι εφιαλτικά. Και όλα αυτά στον απόηχο της επαίσχυντης συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας για τους πρόσφυγες και μετανάστες που συνυπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αφού είχε αποδεχθεί την παρουσία του ΝΑΤΟ και της FRONTEX στο Αιγαίο. Μιας συμφωνίας - μνημόνιο που μαζί με τους χιλιάδες πρόσφυγες που πνίγονται στα νερά του Αιγαίου, βουλιάζουν στις λάσπες της Ειδομένης και στοιβάζονται στα κατ’ ευφημισμό «κέντρα φιλοξενίας», κηδεύει με κάθε επισημότητα και τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστών.

 Σήμερα δύο μήνες μετά την πετυχημένη απεργία στις 4 Φλεβάρη η ΓΣΕΕ «κατέβασε ρολά». Η πρόσφατη ομόφωνη απόφαση για 48ωρη απεργία εάν και εφόσον το νομοσχέδιο έρθει στην Βουλή, δίνει πολύτιμο χρόνο στην κυβέρνηση να αντεπιτεθεί. Αποτελεί ένα ακόμα στιγμιότυπο ανοιχτής υπονόμευσης των εργατικών αγώνων. H τακτική των συμβολικών κινήσεων και διαμαρτυριών καλλιεργεί την ηττοπάθεια και την παραίτηση, αντιμετωπίζει την εργατική τάξη ως θεατή των πολιτικών εξελίξεων και των κοινοβουλευτικών διαδικασιών αποπροσανατολισμού.

Δεν πρόκειται απλώς για ντουφεκιές στον αέρα, αλλά για συνειδητή βαλβίδα εκτόνωσης της εργατικής και λαϊκής πάλης, αν δεν υιοθετηθεί ένας δυναμικός σχεδιασμός οργάνωσης των εργαζομένων και αποφασιστικών κινητοποιήσεων στην προοπτική αποτροπής της κατάθεσης του νομοσχεδίου.

 Τα μνημόνια υπάρχουν στην καθημερινότητά μας

 Τέσσερα χρόνια στην Πειραιώς και τρία από τις τελευταίες εκλογές του ΣΕΤΑΠ τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

 Η ασφυκτική κατάσταση στα καταστήματα και στις κεντρικές διευθύνσεις, συμπληρώνει τη γενικότερη επίθεση στα εργατικά δικαιώματα με τις μειώσεις μισθών, τη φοροεπιδρομή, τη μείωση του εισοδήματός μας, την κατεδάφιση του ασφαλιστικού συστήματος.

 Η συνεχής παραβίαση του ωραρίου (με προσπάθεια κατοχύρωσης του αυθαίρετου  9:00 – τουλάχιστον 5:00,  στις κεντρικές διευθύνσεις) , οι απλήρωτες υπερωρίες, η πίεση για τους εξωπραγματικούς στόχους, η τρομοκρατία διευθυντών – προϊσταμένων –περιφερειακών, οι αναγκαστικές μετακινήσεις – αποσπάσεις (ακόμα και σε διοικητικές θέσεις εταιρειών του ομίλου, τα ατελείωτα σεμινάρια για τις πωλήσεις, η καταπάτηση των δικαιωμάτων των συναδελφισσών – μητέρων, η φίμωση της συνδικαλιστικής δράσης, η 3^η εθελούσια - απόλυση  …… είναι το μνημόνιο που βιώνουμε στην Πειραιώς.

Το 2016 θα είναι μια ιδιαίτερα κρίσιμη και δυσκολότερη χρονιά για όσους παραμείνουμε στην τράπεζα. Είναι χαρακτηριστική η θέση της διοίκησης ότι μετά την ανακεφαλαιοποίηση και το πλάνο αναδιάρθρωσης, οι στόχοι, και ο έλεγχος υλοποίησής τους πλέον τίθενται και παρακολουθούνται από τους «επενδυτές».

Κυρίαρχο πλέον στόχο αποτελεί η διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και μάλιστα με επικίνδυνες λογικές αντιμετώπισης της πλειοψηφίας των εργαζόμενων - επαγγελματιών δανειοληπτών που συνοψίζεται στο «ή θα πληρώσουν αυτοί ή εσείς θα χάσετε τη δουλειά σας».

Εξίσου σημαντικός είναι  ο στόχος μείωσης των λειτουργικών δαπανών. Σε αυτή την κατεύθυνση κλείνουν καταστήματα. Στο πρόγραμμα εθελουσίας  «πριμοδοτούνται» οι συνάδελφοι που δουλεύουν στην περιφέρεια και μάλιστα με επιπλέον ποσοστό όσοι δουλεύουν σε καταστήματα που κλείνουν.

Επίσης η ΕΣΣΕ (μετά από παράταση για να ολοκληρωθεί η υπογραφή της κλαδικής) λήγει στις 30-06-2016 και κατά τη γνώμη μας θα κινηθεί σε αντιδραστικές κατευθύνσεις για μισθούς – σχέσεις εργασίας, (τα πρώτα δείγματα έρχονται από τη διαπραγμάτευση για ΕΣΣΕ στην τράπεζα Αττικής).       

Τι αποτέλεσμα λοιπόν είχε στην καθημερινότητά μας

η αλλαγή των συσχετισμών στο ΣΕΤΑΠ στις τελευταίες εκλογές;

Είναι γεγονός ότι υπήρξε όλο αυτό το διάστημα στο προεδρείο και στην πλειοψηφία του  ΔΣ μια αντίληψη στήριξης κάθε σπίθας αντίστασης, μια αντίληψη μακριά από παρασκηνιακές διαβουλεύσεις με τη διοίκηση και αντιπαράθεσης για όλα τα εργασιακά ζητήματα, μια αντίληψη μείωσης  των υπερβολικών οικονομικών δαπανών  για τους αποσπασμένους και τους εκλεγμένους.

Το κυριότερο όμως ήταν ότι δεν κινήθηκαν και δεν είχαν σαν κατεύθυνση τη δημιουργία προϋποθέσεων ώστε να υπάρξει  αγώνας και κινητοποίηση των εργαζομένων για οποιαδήποτε διεκδίκηση.

Και αυτό κατά τη γνώμη μας οφείλεται στο γεγονός ότι ούτε η Συσπείρωση ούτε η ΕΣΑΚ έχουν γραμμή έμπρακτης σύγκρουσης και ανατροπής της πολιτικής κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ. Ακολούθησαν το «αγωνιστικό» πρόγραμμα της ΓΣΕΕ και ΟΤΟΕ, χωρίς να βάζουν τη λογική κλιμάκωσης των αγώνων γιατί θεωρούν είτε ότι πρέπει να κινηθούμε σε «ρεαλιστικά» πλαίσια, είτε ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις νίκης οπότε αρκεί μια διαμαρτυρία και συσπείρωση δυνάμεων.

Συσπείρωση και ΕΣΑΚ ακολούθησαν την πεπατημένη για τις ΓΣ – εκδρομές ψηφίζοντας μάλιστα επιπλέον μέρες διανυκτέρευσης.

Ιδιαίτερα η Συσπείρωση δεν κατάφερε και αυτό φάνηκε και στο συνέδριο της ΟΤΟΕ να πάρει σαφή θέση απέναντι στον κυβερνητικό συνδικαλισμό, συμπορεύτηκε με δυνάμεις που στις άλλες τράπεζες στηρίζουν ανοικτά την κυβέρνηση, δεν κατέβασαν πλαίσιο διεκδικήσεων και θέσεων και αποχώρησαν.

ΔΗΣΥΕ και ΔΑΚΕ όλο το προηγούμενο διάστημα κινήθηκαν ακολουθώντας την πεπατημένη των περασμένων θητειών τους. Σε κάθε διαδικασία κατηγορούσαν το προεδρείο για ανυπαρξία και αντιδημοκρατικές διαδικασίες. Με περίσσια υποκρισία (αφού στήριξαν το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα σε ΓΣΕΕ ΟΤΟΕ και είναι υπέρ της παραμονής στην ΕΕ) καταγγέλλουν την κυβέρνηση για την εφαρμογή του μνημονίου λες και δεν ήταν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ που μαζί το ψήφισαν.

Στην ΟΤΟΕ συμπορεύονται  με τις δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού η ΔΗΣΥΕ με την πλειοψηφία του εργοδοτικού σωματείου ΣΕΤΠ. Η ΔΑΚΕ με τους εργοδοτικούς του Γκιάτη. Ψήφισαν την κλαδική σύμβαση, η οποία δεν καλύπτει ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες των εργαζόμενων, ενώ δεν διασφαλίζει τα εργασιακά μας δικαιώματα. Είναι μάλιστα προκλητικό να πανηγυρίζουν, τη στιγμή που δεν επιτεύχθηκε  ούτε η σταδιακή ανάκτηση των μισθολογικών απωλειών των τελευταίων χρόνων, ούτε η προστασία της απασχόλησης που η ίδια η ΟΤΟΕ ζητούσε. Ουσιαστικά αποδέχθηκαν όλο το μνημονιακό πλαίσιο των τελευταίων χρόνων για μείωση μισθών και ελευθερία απολύσεων.

Δημαγωγούσαν επανειλημμένα για μετατάξεις στο δημόσιο, προσφυγές σε ευρωπαικά δικαστήρια. Έχουν δώσει όλες τους τις δυνάμεις για να «μοιράσουν»  (δίνοντας τα μεγαλύτερα ποσά σε συνταξιούχους που ήδη έχουν πάρει επικουρική και μάλιστα από ένα ταμείο στο οποίο δεν έχουν συνεισφέρει, και σε υψηλά αμειβόμενα στελέχη), ότι μπορούν από την περιουσία του ΕΛΕΜ. Δεν τους απασχολεί αν θα περάσει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο αρκεί να μην περιλαμβάνει τα αποθεματικά του ΕΛΕΜ.  Με απλά λόγια προτάσσουν τα ατομικά έναντι των συλλογικών συμφερόντων των εργαζομένων. Χαρακτηριστική η πρόταση της ΔΑΚΕ να μπλοκάρουν την κρατική ενίσχυση στην ΕΒΖ και τις πληρωμές στους τευτλοπαραγωγούς από ΑΤΕ υπό εκκαθάριση.

Τι έφταιξε λοιπόν, τι φταίει που δεν μπορέσαμε το προηγούμενο διάστημα να αναδείξουμε γεγονότα – μάχες των εργαζομένων στην Πειραιώς;

 Σημαντικό ρόλο παίζει κατά τη γνώμη μας η πολυδιάσπαση των εργαζομένων, το κυριότερο όμως είναι η κατεύθυνση και ο ρόλος του κάθε σωματείου.

Η σημερινή κατάσταση με τα 6 σωματεία, βολεύει μόνο την εργοδοσία. Με τη συνέχιση της σημερινής κατάστασης, ο ΣΕΤΑΠ θα καταλήξει να είναι ένα ακόμα σωματείο στο χώρο της Πειραιώς, που θα ασχολείται κυρίως με τα ειδικά ζητήματα των προερχόμενων από την ΑΤΕ.

Οι ευθύνες για τη σημερινή πολυδιάσπαση μοιράζονται σε όλους τους συλλόγους. Τη μεγαλύτερη έχει σίγουρα η ηγεσία του ΣΕΤΠ, που παίζοντας το παιχνίδι της εργοδοσίας και όντας πλέον ο αντιπροσωπευτικός σύλλογος στο χώρο δεν επιθυμεί καμία περαιτέρω ενοποίηση. Ευθύνες έχει και ο ΣΕΥΤΠΕ ο οποίος εστιάζει στο πώς με οποιονδήποτε τρόπο θα πάρει μέλη από τους άλλους συλλόγους χωρίς να  ανταποκρίνεται στα καλέσματα επί της ουσίας συζήτησης με διάφορες προφάσεις.  Ευθύνες έχει όμως και η ηγεσία του συλλόγου της πρώην ΕΤΒΑ, που δεν θέλει ενοποίηση για να μην μοιραστούν τις κατασκηνώσεις του συλλόγου με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, η ηγεσία του «Ενωτικού» (πρώην Μακεδονίας – Θράκης), που αυταπατάται ότι μπορεί ένας μικρός σύλλογος να προστατεύσει από μόνος του τα μέλη του και τη σύμβασή τους, αλλά και οι άλλοι σύλλογοι που δεν έχουν καταφέρει να συνεννοηθούν.

Ευθύνες έχει όμως και ο ΣΕΤΑΠ. Κι αυτό γιατί δεν έκανε ότι μπορούσε στην κατεύθυνση της ενοποίησης, με σημείο καμπής τη λανθασμένη απόφαση της συνέλευσης του 2014.

Τελικά, η απόφαση διορθώθηκε με πρόσφατη απόφαση του Δ.Σ., αφού όμως είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος. Παρά την αλλαγή της λανθασμένης απόφασης της συνέλευσης του 2014, ο ΣΕΤΑΠ δεν επανήλθε με κάλεσμα και δεν κίνησε τη διαδικασία από τα κάτω με υπογραφές από τους συναδέλφους.

Δεν αγνοούμε ότι οι ενοποιήσεις σωματείων στον τραπεζικό χώρο, οδηγούν σε λιγότερες θέσεις αποσπασμένων συνδικαλιστών. Αν π.χ. ενοποιηθούν 2 σωματεία αυτό σημαίνει μία απόσπαση λιγότερη, αν ενοποιηθούν 3 σωματεία, θα έχουμε 2 λιγότερες αποσπάσεις κ.ο.κ. Αυτό ίσως εξηγεί την απροθυμία των διοικήσεων μικρών και μικροσκοπικών σωματείων να προχωρήσουν σε ενοποιήσεις. Ίσως όμως, εξηγεί και την απροθυμία των καρεκλοκένταυρων του ΣΕΤΑΠ, να κινηθούν σε αυτήν την κατεύθυνση. Η σύμπλευση ΔΗΣΥΕ-ΔΑΚΕ και ΕΣΑΚ στη συνέλευση για το καταστατικό, προκειμένου να μην φτάσει σε πανελλαδική ψηφοφορία η πρότασή μας για περιορισμό των πολύχρονων αποσπάσεων, είναι ενδεικτική.

Δεν θέλουμε άλλο ένα σωματείο,

αλλά ένα άλλο σωματείο ταξικό, σωματείο μαζικής συσπείρωσης και μαχητικής δράσης στα χέρια των εργαζομένων

 Απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε, χρειαζόμαστε ένα ισχυρό σωματείο και ισχυρό είναι το σωματείο που τα μέλη του είναι ενεργά. Οι καταγγελίες στην επιθεώρηση εργασίας για τις παραβιάσεις της Τράπεζας είναι το ελάχιστο που μπορεί να γίνει - και από την πλευρά μας κάναμε δεκάδες τέτοιες, για όσα καταστήματα ενημερωθήκαμε ότι παραβίαζαν το ωράριο ή άλλες πλευρές της εργατικής νομοθεσίας. Κυρίως, χρειαζόμαστε την ενεργή αντίσταση των συναδέλφων. Τα παραδείγματα όπου συνάδελφοι αντέδρασαν, δείχνουν ότι η αντίσταση φέρνει αποτέλεσμα. Χρειαζόμαστε ένα σωματείο που να βρίσκεται δίπλα στο συνάδελφο, σε κάθε περίπτωση.

Δεν χρειαζόμαστε ένα σωματείο – και γενικότερα ένα συνδικαλιστικό κίνημα – που κινείται στη λογική των εξαιρέσεων και διαπνέεται από συντεχνιακό πνεύμα. Τέτοιο σωματείο γνωρίσαμε την περίοδο πριν το 2013, με τις παρασκηνιακές συνομιλίες, τις συμφωνίες στους διαδρόμους, το μηχανισμό των ρουσφετιών που διασπούσε τους συναδέλφους και δρούσε διαλυτικά για το σύλλογο. Αυτό το σωματείο αποδείχτηκε πολύ λίγο στο να προασπίσει τα δικαιώματά μας.

Χρειαζόμαστε ένα σωματείο :

Που θα αποφασίζει και θα δρα με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι τα πρέπει της εργοδοσίας και τα εφικτά.

Που θα στηρίζεται στην αμεσοδημοκρατική λειτουργία στη βάση από τους ίδιους τους εργαζόμενους μακριά από λογικές ανάθεσης και εκπροσώπησης.

Που θα αγκαλιάζει όλους τους εργαζόμενους στην τράπεζα ανεξάρτητα από σχέση εργασίας.

Που θα μάχεται τον εργοδοτικό και  κυβερνητικό συνδικαλισμό και θα συντονίζεται με κάθε αγωνιστικό σωματείο

Που θα εκφράζει την αλληλεγγύη του σε κάθε εργαζόμενο, άνεργο, οικονομικό ή πολιτικό πρόσφυγα.

 Δεν χρειαζόμαστε συνδικαλιστικές ηγεσίες, που αποτελούν το μακρύ χέρι των αφεντικών στις συνδικαλιστικές οργανώσεις,

Δεν χρειαζόμαστε σωματείο που θα υποτάσσεται στις ξεπουλημένες και προδοτικές για τα συμφέροντα των εργαζομένων ηγεσίες της ΟΤΟΕ και YES-ΕΕ. Τις ηγεσίες των πανάκριβων συνεδρίων σε χλιδάτα ξενοδοχεία μακριά από τους εργαζόμενους.

  Κι αυτό, ιδιαίτερα σήμερα σε μια περίοδο που οι επιχειρησιακές συμβάσεις υπερισχύουν των κλαδικών και θα πρέπει να περιμένουμε επίθεση της εργοδοσίας που θα περάσει μέσα από τις επιχειρησιακές συμβάσεις σε κάθε τράπεζα, μετά την ολοκλήρωση των αλλαγών στα Δ.Σ. των τραπεζών τον Ιούνιο.

Έχει σημασία λοιπόν, ποιο είναι το αντιπροσωπευτικό σωματείο σε κάθε χώρο και ποια η κατεύθυνσή του. Και σήμερα, αντιπροσωπευτικό σωματείο στην τράπεζα είναι ο ΣΕΤΠ, στον οποίο κυριαρχούν δυνάμεις που είχαν και έχουν παραδώσει τους εργαζόμενους χειροπόδαρα δεμένους στην εργοδοσία, χωρίς ούτε τη στοιχειώδη αντίσταση. Είναι χαρακτηριστική η ΕΣΣΕ που υπέγραψαν, η στήριξη που προσφέρουν στην τράπεζα.

 Σε αυτή την κατεύθυνση οι δυνάμεις και οι αγωνιστές που αγωνιούν για τη σημερινή κατάσταση τόσο στο ΣΕΤΑΠ όσο και συνολικότερα, οφείλουν να δράσουν όχι μόνο για την αλλαγή των συσχετισμών αλλά για την ουσιαστική υπέρβαση των σημερινών εκφυλιστικών καταστάσεων που κυριαρχούν στο συνδικαλιστικό κίνημα γενικότερα.

Όλοι όσοι πραγματικά πιστεύουν ότι σημαία μας είναι οι σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, οφείλουν να συμβάλλουν στην προσπάθεια της εργατικής αντίστασης με αποφασιστικούς, μαζικούς και ανατρεπτικούς αγώνες μέχρι τη νίκη.

Σήμερα που μεγάλα τμήματα εργαζόμενων αντιλαμβάνονται το ρόλο των «ΓΣΕΕ και ΣΙΑ», επείγει να εμφανιστεί δυναμικά, μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα. Για να δοθεί μια αδιάλλακτη μάχη ενάντια στην πολιτική κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ και να ηττηθεί η κυβέρνηση και όλο το μαύρο μπλοκ ΝΔ – ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ – ΧΑ-ΛΕΒΕΝΤΗΣ.

 Σαν Αγωνιστική Πρωτοβουλία, όλο το προηγούμενη διάστημα προσπαθήσαμε με τη δράση μας και τις πρωτοβουλίες μας να συμβάλλουμε σε αυτή την κατεύθυνση.

 Από την επόμενη μέρα των τελευταίων εκλογών καταθέσαμε πρόταση αγωνιστικής συγκρότησης του προεδρείου του ΣΕΤΑΠ. Συσπείρωση και ΕΣΑΚ απέρριψαν την πρότασή μας και αποδέχθηκαν την ψήφο ανοχής της ΔΗΣΥΕ δεσμευόμενες στο μοίρασμα των αποσπάσεων που ζήτησε.  

 Στο θέμα των οικονομικών του ΣΕΤΑΠ υποστηρίξαμε την άποψη ότι οι εκλεγμένοι και ιδιαίτερα οι αποσπασμένοι πρέπει να εναλλάσσονται ενάντια στη λογική των κατ’ επάγγελμα συνδικαλιστών. Υποστηρίξαμε τη μείωση των οικονομικών δαπανών για τους εκλεγμένους – αποσπασμένους αντιλαμβανόμενοι το σωματείο σαν μια συλλογικότητα και όχι σαν επιχείρηση. Δεχθήκαμε λυσσαλέα επίθεση από ΔΗΣΥΕ – ΔΑΚΕ γιατί τους θίξαμε τα ιερά και όσια. Όμως η πρόταση για εναλλαγή δεν ψηφίστηκε τελικά  ούτε από Συσπείρωση – ΕΣΑΚ .

 Όταν την περίοδο του δημοψηφίσματος ζητήσαμε από το ΔΣ να τοποθετηθεί ξεκάθαρα ΔΗΣΥΕ – ΔΑΚΕ – ΕΣΑΚ προτίμησαν να μην παρθεί καμιά απόφαση.

 Στην καταστατική συνέλευση ΔΗΣΥΕ – ΔΑΚΕ – ΕΣΑΚ ένωσαν τις δυνάμεις τους για να διαφυλάξουν τα ιερά και όσια του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού (αποσπάσεις)  αποφασίζοντας με 34 ψήφους να μην τεθούν σε πανελλαδική ψηφοφορία οι προτάσεις μας.

 Σε κάθε ευκαιρία θέταμε το θέμα συντονισμού με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στις τράπεζες και με κάθε σωματείο που βρισκόταν σε αγωνιστική δράση.

Τα  συμφέροντα των εργαζόμενων μπροστά και πάνω από τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Στη ΓΣ της 16/04/2016 ψηφίζουμε για τα πεπραγμένα και αποφασίζουμε για τη δράση του συλλόγου από δω και πέρα.

Καταψηφίζουμε τον απολογισμό γιατί θέλουμε ένα άλλο σωματείο που θα βάζει μπροστά τα εργατικά συμφέροντα, την αλληλεγγύη και το συντονισμό με τους υπόλοιπους εργαζόμενους και αυτό δε θα μένει μόνο στα λόγια αλλά θα αντικατοπτρίζεται σε όλες τις πλευρές δράσης και λειτουργίας του.

Προτείνουμε το παρακάτω πλαίσιο – πρόγραμμα δράσης  

Πρωτοβουλία του ΣΕΤΑΠ άμεσα για συντονισμό με όσα σωματεία εξαγγείλουν άμεσες αγωνιστικές κινητοποιήσεις για να μη φτάσει στη βουλή το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο. Συμμετέχουμε στη νέα συνέλευση αγώνα την Τρίτη 19/4 της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων με σχεδιασμό που να περιλαμβάνει καταλήψεις κυβερνητικών κτηρίων και συλλαλητήριο 48ωρη απεργία 20-21 Απρίλη  και κλιμάκωση με απεργία μάχης με παράλληλες δυναμικές ενέργειες, αν το νομοσχέδιο κατατεθεί.

            Να ανοίξει το θέμα της επιχειρησιακής σύμβασης με στόχο αυξήσεις των μισθών, κατάργηση των αστερίσκων «οικειοθελής παροχή», οργανισμό, τήρηση ωραρίου, ρήτρα μη απολύσεων με απεύθυνση σε όλους τους εργαζόμενους

Πρωτοβουλία για ενοποίηση που να απευθύνεται σε όλους τους εργαζόμενους της Πειραιώς και ενοποίηση με όποιο σωματείο συμφωνήσει.

Παλεύουμε για :

Ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ. Κατάργηση παλιών και νέων μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» του κεφαλαίου.

 Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Να καταργηθούν όλοι οι νόμοι της ελαστικής εργασίας.

Να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα του 3ου μνημονίου για το ασφαλιστικό. Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων. Να επιστραφούν άμεσα όλα τα δις ευρώ που κλάπηκαν από τα ασφαλιστικά ταμεία. Σύνταξη στα 58 για τους άνδρες και στα 55 για τις γυναίκες και με 30 χρόνια δουλειάς, χωρίς όριο ηλικίας. Αποκλειστικά δημόσια, καθολική και υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση. Καταβολή των οφειλών του κράτους και της εργοδοσίας.

Δημοκρατία και ελεύθερος συνδικαλισμός στους χώρους δουλειάς, ενάντια στον εργοδοτικό δεσποτισμό και την απόλυτη εξουσία του κεφαλαίου. Κατάργηση όλης της λεγόμενης «αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας» και των νόμων που καταργούν στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Να μην περάσουν τα σχέδια για την «αναμόρφωση» των συνδικάτων, την κατάργηση των απεργιών, κ.λπ. Να καταδικαστούν οι φασίστες δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής.

Να σταματήσει η συμμετοχή της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Διεθνιστική αλληλεγγύη με όλους τους λαούς. Έξοδος από το ΝΑΤΟ. Άσυλο και στέγη, στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Κατάργηση του Δουβλίνου Ι και ΙΙ, του Ευρωστρατού, της Frontex, και των δυνάμεων ταχείας επέμβασης. Δικαίωμα στο άσυλο. Να γκρεμιστεί ο φράκτης στον Έβρο. Κανένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κατάλληλα δημόσια κτίρια και δομές για την αξιοπρεπή στέγαση, περίθαλψη, σίτιση και δημόσια μέσα για τη μετακίνηση των προσφύγων. Ελεύθερη διέλευση των προσφύγων και μεταναστών.

Σύγκρουση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, τον «μονόδρομο» της εκμετάλλευσης, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους. Έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Στο δρόμο για μια κοινωνία με τους εργαζόμενους στο τιμόνι της οικονομίας και της εξουσίας, χωρίς φτώχεια, εκμετάλλευση, πολέμους και βαρβαρότητα.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

(ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ – ΠΕΙΡΑΙΩΣ)

www.apeate.gr, Τηλ. 210/3644906, 6944/723483, 6972/416325

Νέα ανακοίνωση για επιχειρησιακή σύμβαση από Πρωτοβουλία Εργαζομένων Τρ. Αττικής

 ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΟΠΟΥ ΔΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ 

Από κάποιους μπορεί να θεωρηθεί σαν απρόσκλητη επίσκεψη σε εκδήλωση όπου δεν είμαστε καλεσμένοι. Ωστόσο, στις διαπραγματεύσεις για τη νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα καθοριστεί εν πολλοίς το πώς θα ζούμε για τα επόμενα τρία χρόνια, ενώ οι συνέπειες της δε θα πάψουν να υφίστανται αυτόματα με το τέλος της τριετίας. Θεωρούμε λοιπόν ότι έχουμε το δικαίωμα να παρέμβουμε με προτάσεις για μια επιχειρησιακή σύμβαση που θα καλύπτει στα πλαίσια του εφικτού τις ανάγκες των εργαζομένων στη δεδομένη χρονική συγκυρία. Οι κύριοι άξονες εκτιμούμε ότι πρέπει να είναι η προστασία της εργασίας, του εισοδήματος και των εργασιακών σχέσεων.

Εκτός από τη συγκυρία, ωστόσο υπάρχουν και οι γνωστές μακροχρόνιες εκκρεμότητες (ΛΑΚ, οικοδομικός συνεταιρισμός) για τις οποίες πρέπει να δρομολογηθούν διαδικασίες επίλυσής τους βάσει των επανειλημμένων σχετικών αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων.

Προστασία της εργασίας

Προφανώς το βασικό μέλημά μας ως εργαζόμενοι είναι η διασφάλιση των θέσεων εργασίας μας και αυτή οφείλει να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στη νέα σύμβαση. Μέλημα που δεν επιτυγχάνεται με τα άνευ ουσίας ευχολόγια της κλαδικής που εναποθέτουν την προστασία της εργασίας στη βούληση των δύο μερών. Όπως μας έδειξαν οι απολύσεις του περασμένου Οκτώβρη, η βούληση αυτή δε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Η (κάθε) εργοδοσία, από τη στιγμή που διαθέτει ένα νομικό οπλοστάσιο, το οποίο συνεχώς ενισχύεται από τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων χρόνων, δε θα διστάσει και να το χρησιμοποιήσει. Δε θα την εμποδίσουν προτροπές ηθικής και συναισθηματικής φύσης, παρά μόνο η δική μας πίεση στο να δεσμευτεί. Απαιτείται μια ξεκάθαρη και δεσμευτική ρήτρα προστασίας της εργασίας που θα βάζει κατηγορηματικά φραγμό σε αυθαίρετες απολύσεις.

Στο ίδιο πλαίσιο θα πρέπει να θιγούν ζητήματα που λειτουργούν υπονομευτικά για τις θέσεις εργασίας, όπως η επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας και η εξωτερίκευση τραπεζικών εργασιών, προτού βρεθούμε –και πάλι- μπροστά σε τετελεσμένα.

Προστασία του εισοδήματος

Δε θα ήταν και ιδιαίτερα πρωτότυπο να τονιστεί ότι η μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων έχει υπερβεί προ πολλού τα όριά της και ότι κάθε περαιτέρω επιβάρυνση δημιουργεί πλέον πραγματικές δυσκολίες βιοπορισμού. Ως εκ τούτου δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να μπούμε στη λογική της μείωσης των μισθών μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο μείωσης του «λειτουργικού κόστους», για τον πολύ απλό λόγο ότι οι μισθοί αντιστοιχούν σε πραγματικούς ανθρώπους με πραγματικές ανάγκες που δε γίνεται να εξομοιώνονται με ντουβάρια και με αναλώσιμα μηχανών γραφείου.

Από εκεί και πέρα εκτός από την καθαρά «λογιστική» επιχειρηματολογία της αντίθεσής μας στις φημολογούμενες μειώσεις, υπάρχει και μια ακόμα πιο ουσιαστική όσον αφορά τις αρνητικές συνέπειες στην ίδια τη φύση της δουλειάς μας. Σύμφωνα με τις πληροφορίες λοιπόν στο στόχαστρο της Τράπεζας βρίσκονται αποκλειστικά οι συμβατικές αποδοχές και όχι οι άλλης μορφής εταιρικές παροχές (εταιρικές κάρτες, κινητά , αυτοκίνητα – ενίοτε διπλά-, λειτουργικά κτλ.), καθώς αυτές δεν επιβαρύνονται με εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. Διακρίνουμε λοιπόν ότι δεν πρόκειται απλά για μια προσπάθεια εξοικονόμησης ενός συγκεκριμένου ποσού σε μια δεδομένη συγκυρία, αλλά για ευθεία επίθεση στο θεσμό του ενιαίου μισθολογίου –που κατακτήθηκε μετά από μια σκληρή απεργία 42 ημερών κι έκτοτε βρίσκεται πάντοτε στο στόχαστρο των τραπεζιτών- και που διασφαλίζει την τήρηση της στοιχειώδους αρχής ισονομίας «ίση αμοιβή για ίση εργασία». Αντί αυτού βλέπουμε να προκρίνονται οι εξατομικευμένες αμοιβές, που χορηγούνται κατά το δοκούν και αδιαφανώς, ανοίγουν την ψαλίδα στις απολαβές μεταξύ των εργαζομένων και συναρτώνται από την κατάληψη θέσεων, ωθώντας έτσι –και σε συνδυασμό με πρακτικές όπως οι ατομικοί στόχοι- τους εργαζόμενους στο μεταξύ τους ανταγωνισμό.

Προστασία των εργασιακών σχέσεων

Η νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα πρέπει να απαντά και στη διαρκή πίεση για επιδείνωση των συνθηκών εργασίας, βάσει μιας λογικής που θέλει τους εργαζόμενους να μη νομιμοποιούνται να διεκδικούν κανένα άλλο δικαίωμα από τη στιγμή που τους δίνεται το «προνόμιο» να εργάζονται.

Είναι γεγονός ότι για σημαντικές πτυχές που αφορούν τις συνθήκες εργασίας μας (με βασικότερη π.χ. το ωράριο) υπάρχει μεν θεσμική κατοχύρωση, αλλά το πρόβλημα βρίσκεται στην εφαρμογή τους, καθώς στην πράξη οι σχετικές διατάξεις παραβιάζονται συστηματικά, με ευθύνη δυστυχώς και του Συνδικάτου που πολλές φορές κάνει τα στραβά μάτια «για το καλό της Τράπεζας». Αυτό επιβεβαιώνει απλώς τον κανόνα, ότι η βελτίωση των όρων της δουλειάς και της ζωής μας απαιτεί αγώνα στην καθημερινότητα από εμάς τους ίδιους και δεν μπορεί να έρθει ως αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας ανάθεσης σε κάποιους «επαγγελματίες» εκπροσώπους.

Η νέα επιχειρησιακή σύμβαση θα πρέπει να εξασφαλίζει την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας αναφορικά με τις άδειες, οι οποίες έχουμε δει ανάλογα με τις προτεραιότητες της Τράπεζας να προγραμματίζονται, να αναβάλλονται, να μεταφέρονται, να πληρώνονται (?), να παραγράφονται… Υπενθυμίζουμε και πάλι προς κάθε αρμόδιο ότι αναμένεται, εδώ και καιρό, η συμμόρφωση με το νόμο και τις συλλογικές συμβάσεις στη χορήγηση της γονικής άδειας, την οποία η Τράπεζα με καταχρηστικό τρόπο συναρτά από την οικογενειακή κατάσταση του δικαιούχου.

Θα πρέπει να βάζει φρένο στην παράνομη πρακτική των ατομικών στόχων που αυθαίρετα επιβάλλεται αυτή την περίοδο στην πώληση παρατραπεζικών προϊόντων. Αν η Τράπεζα εκτιμά ότι τα ασφαλιστήρια είναι πλέον σημαντικότερα από τις κλασικές τραπεζικές εργασίες, τότε ας συστήσει ξεχωριστά γραφεία ασφαλειών εντός των καταστημάτων με λειτουργούς επιφορτισμένους αποκλειστικά με το συγκεκριμένο αντικείμενο.

Υλοποίηση των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων

Το μακροβιότερο σχήμα Διοίκησης στην ιστορία της Τράπεζας έχει καταφέρει οι εκκρεμείς αντιδικίες της με τους εργαζόμενους να βρίσκονται στο ίδιο ακριβώς σημείο που ήταν έξι χρόνια πριν, όταν παράλαβε από την προηγούμενη Διοίκηση. Σε αυτό έχει συμβάλλει βέβαια και η χαρακτηριστική αδράνεια από πλευράς ηγεσίας του Συλλόγου που, μολονότι έχει στη διάθεσή της ομόφωνες σχεδόν αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων, φαίνεται απρόθυμη να κάνει το παραμικρό – εκτός βέβαια από το κομμάτι που αφορά τις εκταμιεύσεις από το ταμείο του ΛΑΚ για συμμετοχή του στην εκάστοτε ΑΜΚ. Εμείς σεβόμαστε τόσο τη διαδικασία όσο και τις αποφάσεις των Γ.Σ., οι οποίες είναι για εμάς δεσμευτικές ακόμα κι όταν δε συμφωνούν με τις δικές μας θέσεις. Οι μεθοδεύσεις για την απόσπαση της συναίνεσης και η κατά το δοκούν εφαρμογή των αποφάσεων μπορεί να είναι χρήσιμες προσωρινά για κάποιους, στην πράξη όμως απαξιώνουν το συλλογικό μας όργανο κι αυτό σε βάθος χρόνου το βρίσκουμε αναπόφευκτα μπροστά μας. 

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΡΑ

ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων Τρ. Αττικής για την επιχειρησιακή σύμβαση

Μειώσεις μισθών μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση»; 

Το σκηνικό έχει γίνει πια γνώριμο.

Σ’ ολόκληρη τη χώρα, από διαρροές (ή «άτυπες ενημερώσεις») μαθαίνουμε τις παράλογες απαιτήσεις των κακών ξένων δανειστών που προκαλούν τον πανικό. Οι (εκάστοτε) εκπρόσωποί μας δίνουν «σκληρές μάχες» στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, για να καταλήξουν την ύστατη ώρα σε μια συμφωνία επώδυνη μεν, που ωστόσο αποτρέπει τα φημολογούμενα χειρότερα. Η συμφωνία έρχεται προς ψήφιση στη βουλή όπου ο (εκάστοτε) κυβερνητικός λόχος την υπερψηφίζει «με βαριά καρδιά». Εμείς οι υπόλοιποι, καλούμαστε να ματώσουμε και πάλι, οφείλουμε όμως να νιώθουμε ανακουφισμένοι επειδή αποφεύχθηκε το grexit.

Στην Τράπεζα, που αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας, όσα ισχύουν εκεί έξω αναπόφευκτα σε ένα βαθμό αναπαράγονται και σ’ αυτήν. Έτσι λοιπόν οι αντίστοιχοι παράγοντες εξουσίας χρησιμοποιούν ανάλογες πρακτικές για να προκαλέσουν παρόμοια αποτελέσματα. Οι τελευταίες εξελίξεις όσον αφορά τη νέα επιχειρησιακή σύμβαση επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Με δεδομένη τη λήξη ισχύος της προηγούμενης επιχειρησιακής σύμβασης την 31-12-2015, τη σύμπτωση της ημερομηνίας λήξης της με την αντίστοιχη της κλαδικής και την περιορισμένη διάρκεια της μετενέργειας αυτών, από πλευράς μας είχαμε θέσει το ζήτημα της προετοιμασίας για την ανανέωσή της μερικούς μήνες πριν από τη λήξη της. Κάθε συζήτηση όμως κόπηκε εν τη γενέσει της από το προεδρείο του ΣΥΤΑ χαρακτηριζόμενη «πρόωρη». Το γεγονός ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις (οφείλουν να) έπονται της κλαδικής φυσικά και αναγνωρίζεται από όλους. Θα έπρεπε να είχε υπάρξει έγκαιρα μια συμφωνία παράτασης της επιχειρησιακής, ώστε να συζητηθεί μετά την κλαδική. Το αδελφό σωματείο της ΕΤΕ π.χ. ήδη από τον Ιανουάριο είχε εξασφαλίσει μια εξάμηνη παράταση της αντίστοιχης ΕΣΣΕ.

Η πρώτη σχετική αναφορά από πλευράς διοίκησης του ΣΥΤΑ έγινε στην τακτική συνεδρίαση του Δ.Σ. για το μήνα Φεβρουάριο και αφορούσε -αποκλειστικά και μόνο- τη δημιουργία μιας «οικονομοτεχνικής επιτροπής» που θα κατέγραφε και θα κωδικοποιούσε τα περιεχόμενα όλων των προηγούμενων συμβάσεων. Στην πράξη αποδείχτηκε ότι η σκοπιμότητα της επιτροπής αυτής ήταν αντίστοιχη με αυτή των διαβόητων «αναλογιστικών μελετών» για τα ασφαλιστικά ταμεία – δηλαδή η δημιουργία ενός προκατασκευασμένου μοντέλου που έρχεται να καλύψει ειλημμένες πολιτικές, στην ουσία, αποφάσεις.

Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην επόμενη τακτική συνεδρίαση που δεν έγινε παρά την 23^ης Μαρτίου (μία μόλις εβδομάδα πριν τη λήξη και της μετενέργειας), όπου για πρώτη φορά έγινε αναφορά και στο πιθανό περιεχόμενο της νέας επιχειρησιακής σύμβασης. Εκεί λοιπόν ενημερωθήκαμε για την πρόθεση της Διοίκησης να επιβάλλει νέες μειώσεις στο προερχόμενο από επιχειρησιακές συμβάσεις μέρος του μισθού μας και μάλιστα τέτοιου ύψους που θα ανατρέπουν πλήρως το «κοινωνικοοικονομικό μας στάτους» (κατά την ορολογία του προεδρείου του ΣΥΤΑ). Δε θα αναφερθούμε σε ακριβή ποσοστά, αφενός επειδή αυτά ποτέ δεν κατατέθηκαν ως επίσημες προτάσεις παρά μόνο ως προφορικές πληροφορίες και, αφετέρου επειδή η διαρροή τέτοιων τρομοκρατικών σεναρίων συμβάλλει ώστε να δημιουργηθεί το κλίμα που θα επιτρέψει οι όποιες επερχόμενες μειώσεις, εφόσον είναι τελικά κατά τι μικρότερες, να παρουσιαστούν σαν «επιτυχία» σε μια «σκληρή διαπραγμάτευση».

Το πλέον ανησυχητικό στη συνεδρίαση αυτή δεν είχε να κάνει τόσο με τις προθέσεις της Διοίκησης, όσο με το γεγονός ότι, πίσω από τις συνήθεις κορώνες περί «αγωνιστικής εγρήγορσης» κλπ, άρχισε να γίνεται κι ένα ιδιότυπο «μασάζ» προκειμένου να εμπεδωθεί το αναπόφευκτο των αρνητικών για εμάς εξελίξεων και το ανώφελο της όποιας αντίδρασης.

«Παίρνουμε περισσότερα από ό,τι οι εργαζόμενοι στις άλλες τράπεζες», «πρέπει να εκλογικευτεί το μισθολογικό κόστος», «υπάρχουν ανισότητες μεταξύ δικτύου και διοίκησης» κ.α. Εν ολίγοις, τα γνωστά μπαγιάτικα εργοδοτικά ιδεολογήματα που ξαναζεστάθηκαν για να μας σερβιριστούν ως συνδικαλιστικά επιχειρήματα.

H δική μας πρόταση αφορούσε τη διενέργεια έκτακτης Γενικής Συνέλευσης ή/και σύγκλιση συμβουλίου κατ/των καθώς, για ένα τέτοιας σημασίας ζήτημα, θα έπρεπε να υπάρξει πλήρης ενημέρωση των εργαζόμενων για τις εξελίξεις προκειμένου να είναι οι ίδιοι/ες που θα λάβουν τις όποιες αποφάσεις και θα καθορίσουν τις όποιες δράσεις. Η σχετική πρόταση (όπως άλλωστε και κάθε ανάλογη στο παρελθόν) απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, μια και η διοίκηση του συλλόγου αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν μια φωτισμένη πρωτοπορία που μπορεί να λειτουργεί από μόνη της εξ ονόματος των εργαζόμενων, χωρίς να έχει ανάγκη τη γνώμη τους παρά μόνο την ψήφο τους ανά τριετία.

Η συνάντηση της 28-03 με τον Πρόεδρο και το Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τράπεζας δεν ήρθε να προσφέρει κάτι νέο. Δεν έγινε άλλωστε και κάποια εμβάθυνση σε αυτά καθαυτά τα ζητήματα που άπτονται της επιχειρησιακής σύμβασης. Το πλαίσιο ωστόσο επιβεβαιώθηκε εκ νέου. Μας είπαν λοιπόν ότι, μολονότι η Τράπεζα ανακεφαλαιοποιήθηκε επιτυχώς και οι δείκτες της είναι παραπάνω από ικανοποιητικοί, υπάρχει ανάγκη μείωσης του λειτουργικού (βλέπε μισθολογικού) κόστους. Παρουσιάστηκαν επίσης κάποιοι άλλοι περίεργοι δείκτες που καταδεικνύουν –κατά τη Διοίκηση- τη χαμηλή αποδοτικότητά μας. Από τον (έμπειρο συνδικαλιστή εξάλλου) Πρόεδρο της Τράπεζας πήραμε κάποια λόγια συμπάθειας και την αποποίηση από πλευράς του κάθε πρόθεσης για περαιτέρω μειώσεις πλην όμως, όπως θα έλεγε κι ο Πόντιος Πιλάτος, αυτό δεν είναι απόφαση της Διοίκησης αλλά άνωθεν επιβαλλόμενη ντιρεκτίβα, βάσει του εγκεκριμένου σχεδίου αναδιάρθρωσης, και ως εκ τούτου αποτελεί μονόδρομο. Άλλο ένα μνημόνιο…

 Η έκτακτη συνεδρίαση του ΔΣ του ΣΥΤΑ της επόμενης ημέρας ήρθε να επιβεβαιώσει τις χειρότερες υποψίες. Με εκπροσώπους (υποτίθεται) των εργαζομένων να ξεπερνούν σε ζήλο και τους πιο αδιάλλακτους εργοδότες και να αναπαράγουν πλέον ανοιχτά στο σύνολό της την αντεργατική προπαγάνδα. Γιατί πως αλλιώς μπορούν να χαρακτηριστούν απόψεις που θέλουν το μεγάλο μισθολογικό κόστος να αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη της Τράπεζας, που θεωρούν ως ύψιστη προτεραιότητα την αύξηση της κερδοφορίας της επιχείρησης σε βάρος του εργατικού μισθού, που θεωρούν ως δικαιοσύνη την εξίσωση των αμοιβών προς τα κάτω; Αν δε αυτά συνδυαστούν με την εκ των προτέρων απόρριψη κάθε αγωνιστικής κινητοποίησης, η οποία παρουσιαζόταν περίπου σαν αυτοκτονία από μέρους μας, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η κατάληξη (και αυτής) της διαπραγμάτευσης είναι προδιαγεγραμμένη. Όταν δε η καθυστερημένη ανταπόκριση της Διοίκησης σε μια ανειλημμένη συμβατική της υποχρέωση (όπως η καταβολή του επιδόματος του άρθρου 10) αποτελεί αντικείμενο πανηγυρισμού και παρουσιάζεται σαν ένδειξη σύγκλισης μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων» είναι πλέον σαφές ότι ο πήχης των διεκδικήσεων βρίσκεται πολύ χαμηλά.

Έκτοτε, για την πορεία των διαπραγματεύσεων έχει πέσει «σιγή ασυρμάτου». Κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι στο διάστημα αυτό γίνεται μια «σκληρή διαπραγμάτευση» (όπως αντίστοιχα κάποιοι μπορεί να πιστεύουν η κυβέρνηση αγωνίζεται νυχθημερόν να σώσει μισθούς και συντάξεις). Δεδομένου ωστόσο ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει καμία διαφωνία ως προς τη βασική επιδίωξη (τη μείωση του «μισθολογικού κόστους» χάριν της «ανταγωνιστικότητας»), τότε η όποια διαπραγμάτευση δεν αποτελεί παρά μια προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης, προκειμένου η δυσμενής μεταβολή των μισθολογικών απολαβών και των εργασιακών σχέσεων να γίνει με τρόπο και σε χρόνο που θα προκαλέσει τις λιγότερες δυνατές αναταράξεις. Κι εδώ η τακτική της κυβέρνησης που προσανατολίζεται στο να περάσει το νέο πακέτο μέτρων λίγο πριν από την πασχαλινή αργία (την οποία πρόκειται να μεγαλώσει κατά μία ημέρα με τη μεταφορά του εορτασμού της πρωτομαγιάς) δείχνει να αποτελεί οδηγό. Μια ταυτόχρονη συμφωνία για νέα συλλογική σύμβαση με επαχθείς για τους εργαζόμενους όρους θα αναδειχθεί πολύ λιγότερο μέσα στο γενικό ορυμαγδό, επιτρέποντας παράλληλα στους εκπροσώπους μας να καλυφθούν πίσω από ανέξοδες φραστικές (και μόνο) αντικυβερνητικές κορώνες. Εάν επίσης η όποια συμφωνία έρθει προς ψήφιση από το Δ.Σ. του ΣΥΤΑ λίγα 24ωρα πριν από την εκπνοή και της μηνιαίας παράτασης (όπως με τη διαδικασία του «κατεπείγοντος» περνάνε συνοπτικά από το κοινοβούλιο και οι αντίστοιχες συμφωνίες με τους δανειστές), ο εκβιασμός θα είναι ολοκληρωτικός. Ή αυτή τη σύμβαση ή καμία σύμβαση, take it or leave it.

Τέλος, για να βλέπουμε και τη μεγάλη εικόνα κι επειδή κάποιοι συνάδελφοι -καλόπιστα πιστεύουμε- εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην ΟΤΟΕ και τη δυνατότητά της να δεσμεύσει τα πρωτοβάθμια σωματεία να μην υπογράψουν επιχειρησιακές με μειώσεις, εμείς δεν τρέφουμε την ίδια αυταπάτη. Η ηγεσία της ΟΤΟΕ δεν έχει όχι μόνο τη δυνατότητα αλλά πολύ περισσότερο ούτε και τη θέληση να πιέσει σε αυτή την κατεύθυνση. Είναι κεντρική επιλογή των τραπεζιτών αυτή τη φορά οι μειώσεις να μην περάσουν μέσω της κλαδικής σύμβασης (τις οποίες δύσκολα θα μπορούσε να σηκώσει η ΟΤΟΕ, ενώ και οι δυνατότητες αντίδρασης των τραπεζοϋπαλλήλων ενιαία ως κλάδος θα ήταν πολύ μεγαλύτερες), αλλά μέσω των επιμέρους επιχειρησιακών, όπου οι εργαζόμενοι μεμονωμένα ανά τράπεζα και έχοντας υποστεί όλη την προπαγάνδα επιχειρησιακού «πατριωτισμού» («εμείς που είμαστε καλύτερα και παίρνουμε περισσότερα από τους υπόλοιπους») έχουν σημαντικά λιγότερα περιθώρια. Οπότε το να αποτρέψουμε τις διαφαινόμενες αρνητικές εξελίξεις είναι στο δικό μας χέρι και μόνο…